The Monkees - The Monkees (1966)

Nee, gaat er even niet om dat ze geen noot speelden. gaat om het materiaal. En dat is op dit album behoorlijk goed. Take a giant step is een sterk (psychedelisch!) nummer.

Juist, en Last Train To Clarksville blijft een klassieker van formaat!

Kunstmatige band en als antwordt op de Beatles in het leven geroepen. Aardig maar ook niet meer.Destijds heb ik deze plaat wel grijs gedraaid maar ze doet het tot vandag nog steeds goed.

Ken deze band van de tv serie die ze zon 20 jaar geleden nog hebben herhaald die opzich wel geestig was.
Elke aflevering kwamen er wat nummers voorbij,goede promo voor hun albums natuurlijk.
Ik heb er nu alleen een dvd van "the summer tour"een soort van reunie concert waar de heren al wat ouder zijn en er ontbreekt er 1 volgens mij Micky maar dat weet ik niet zeker.
Maar buiten hun hitjes Last train to clarksville,daydream believer en i'm a believer ken ik vrij weinig van ze.

The Monkees waren de eerste prefab-band in de popgeschiedenis, bedoeld voor een TV-serie naar aanleiding van de Beatles-film "A Hard Day's Night". Waar dat the Beatles als bijnaam 'The Fab Four' kregen, werden the Monkees ook vaak 'The Prefab Four' genoemd. The Monkees waren absoluut niet te spreken met dat imago, vandaar dat ze na enkele jaren de brui aan gaven.

The Monkees klinken vaak als the Beatles light, maar 'hun' muziek op dit schijfje mag er zeker zijn. "Last Train to Clarksville" is een klassieker, het psychedelisch getinte "Take a Giant Step" vind ik ook een prima song.

I'll Be True to You is ook opgenomen door The Hollies maar dan heet het Yes I Will.

Het nummer van the Hollies is de oorspronkelijke versie, The Monkees hebben dit nummer een jaar nadien gecoverd en een andere titel gegeven.

Onlangs kocht ik het doosje in de reeks Original Album Series met de eerste 5 albums van The Monkees, nadat ik gelezen had dat er een nieuw album van de heren zou verschijnen. Laat ik maar bij het begin beginnen, dacht ik. Dit debuut valt me alleszins mee. De doorgewinterde studiocats die in plaats van The Monkees speelden, leggen een degelijk fundament, en de liedjes (vaak van Boyce en Hart) kunnen er ook best mee door. Micky Dolenz en Mike Nesmith mag ik verder graag horen zingen, liever in ieder geval dan Davy Jones die vaak erg zoet klinkt, zoals op het skipnummer I Wanne Be Free. I'll Be True wordt ook door Davy Jones gezongen, en is een aanfluiting als je de Hollies-hit kent. De beste liedjes vind ik Last Train to Clarksville (dat blijft goed), en Take a Giant Step. Gonna Buy Me a Dog en Let's Dance On zijn flauw en melig
en ontsieren dit verder aanvaardbare album in hoge mate.

Ik heb de zo'n beetje de hele Monkees discografie tot en met 1969, dus ook de twee albums zonder Peter Tork. Het Monkees album dat in 1970 door het duo Dolenz en Jones is gemaakt heb ik een paar keer aangehoord maar dat zal 'm nooit worden.
De eerste twee vind ik aardig, niet meer dan dat. Ze hebben beide hun momenten, maar het geheel boeit me niet. Dan vind ik Instant Replay en vooral Present, alhoewel zonder Tork, interessanter.
Ik verneem tzt graag hoe je de resterende albums in je box vind, heartofsoul!

Die eerste twee albums heb ik ooit (in een verleden) wel eens (gedeeltelijk) gehoord, nlkink, maar ik vond het tijd om de kennismaking te hernieuwen en de overige albums ook eens te beluisteren, ook omdat ik enige waardering voor Michael Nesmith heb. En je hebt gelijk, die eerste twee albums zijn aardig, maar niet veel meer dan dat. Ben ook benieuwd naar Instant Replay en Present omdat ik daar gunstige berichten over heb gehoord, maar dat komt later wel - alles op zijn tijd. De platenhandelaar, een nog vrij jonge persoon, kende overigens The Monkees niet zo goed, en wist ook niet dat er een nieuw album op stapel staat. Geinig. Ik heb overigens tot voor kort de Monkees nooit echt serieus genomen en volstond met een compilatie met toch wel een paar goede nummers. Best leuk voor een keer - de boog hoeft tenslotte niet altijd gespannen te staan.

Na zojuist het album Daydream van de Lovin' Spoonful te hebben beluisterd spreekt dit me toch ietsje meer aan. Het klinkt een stuk frisser. Maar dat geldt vooral voor de eerste helft van dit album.
De bekende opener (Theme from) the Monkees maakt mij direct al vrolijk. Ook het beatlesque Tomorrow's Gonna Be Another Day vind ik fijn, Dat plezier blijft een paar songs hangen, tot en met Last Train to Clarksville. Daarna implodeert het album tot armetierig niveau.
3* voor de nummer 34 in de 100 Greatest Albums of 1966 en 31 in de Best ever Albums van dat jaar.

Kant twee valt mij persoonlijk wel mee maar het niveau wordt behoorlijk naar beneden getrokken door Dance On, dat klinkt als een probeersel en niet als een compleet ingespeelde en afgemixte track. En het wordt helemaal bar en boos als de heren lollig gaan doen op I'm Gonna Buy Me A Dog. In de loop van de jaren zijn er getuige de Missing Links serie aardig wat betere outtakes op de plank blijven liggen dan wat er op dit album werd geserveerd.

Vandaag is Mike Nesmith overleden. En zo is alleen nog Micky Dolenz over.

THE MONKEES 1966

Spring de wereld in! Ik moet aan de Studio 100 reeks Spring denken. Televisiereeksen als springplank voor een muzikale carrière. Toch liep The Monkees maar twee luttele seizoenen. Twee albums lang waren The Monkees in de States even beroemd als de Beatles, de Stones en de Beach Boys. Een soort boysband van de 60's met apenstreken. Het valt me op hoe kort deze plaat duurt met songs die evengoed rond de twee dan rond de drie minuten schommelen. De elpee begint met het themalied van de sitcom en halverwege komen we Last Train To Clarksville tegen. Eindigen doen The Monkees met een grappig studio onderonsje. Daartussen krijgen we hapklare muziek die helemaal in het verlengde ligt van wat de Britse beat destijds groepen brachten. En met wat goede wil hoor je ook Amerikaanse invloeden zoals je die van groepen uit het land van Simon & Garfunkel en zelfs Creedence Clearwater Revival zou verwachten. Een vleugje blues, country en skiffle. Vleugjes zijn misschien voldoende in de wereld van The Monkees. Maar niet om mijn muzikale honger mee te stillen. Monkey business. Niet meer dan leuk.