Tori Amos - American Doll Posse (2007)

Verlaag naar 3,5*. Goeie plaat, maar ze heeft beter gedaan...

Deze cd is mijn eerste kennismaking met mevrouw Amos, en het was erg vermakelijk. Tori heeft een prachtige stem en is een getalenteerd songwriter, dat merk je meteen. Er staat prachtige ballads op, zoals Girl disappearing. En nummers met de gitaar op de voorgrond, waarover ik al las in voorgaande berichten dat dit nieuw is voor Tori Amos. Nou, ik vind deze nummers eigenlijk beter dan de rustige 'piano-liedjes'. Hoogtepunt van de cd komt met het derde nummer Bouncing Off Clouds, goede melodie en haar stem past precies in dit nummer. Ze zingt vol overgave. Alles lijkt samen te vallen in het nummer.
Maar het grote mispunt van de cd is natuurlijk de lengte. Ik kan mijn concentratie er echt geen 80 minuten bijhouden. De cd had veel mooier kunnen zijn met ruim 50 minuten, want er staan ook genoeg vullers op American Doll Posse.
En vanwege de lengte krijgt dit album 'maar' 3,5*, ipv 4* tot 4,5*.

Jammer dat ik afgelopen jaar deze site vergeten ben, want dan had ik als een van de eersten een heel mooi stukje (nou ja, stukje...) over dit album geschreven na de luistersessie van 14 april jl. in Utrecht (Florin), waar Tori zelf in het begin bij was. Van 12-14 uur speelde ze 5 nummers live (en solo) voor een radioprogramma van fan Dolf Jansen en Felix Meurders.

Vóór die luistersessie kende ik al een aantal nummers (in z'n geheel of gedeeltelijk), maar zoals ik de 20 nummers (zonder de 3 bonusnummers) toen hoorde, zo zal ik haar nooit meer horen. Wat een volume!!!!

We zijn nu ruim 2 maanden (en een erg gevarieerd en swingend concert in de HMH) verder, en het album heeft nu even lekker kunnen inwerken. Nummers die in het begin niet sterk klonken (Roosterspur Bridge, YCBYD) zijn nu een stuk beter te verteren.
Maar de bonusnummers Dragon en Smokey Joe blijven nog veel tijd nodig hebben om bij mij in de smaak te vallen (net als de laatste 2 nummers van Choirgirl, jarenlang mijn favoriete album).

Dan klinken de 3 ándere bonusnummers (My Posse Can Do, Miracle en Drive All Night) een stuk lekkerder en frisser.

Nee, dit album is er een waar je al fan (échte fan) heel lang heel blij mee bent en waar je je niet snel aan zult vervelen.
De zogenaamde fans die na een paar albums afhaken, omdat ze wéér geen Little Earthquakes krijgen, moeten maar een andere favoriete artiest zoeken.

Pearl Jam zal ook geen Ten deel 2 maken. Mensen veranderen continu naarmate ze ouder worden, doen andere invloeden op, gaan anders in het leven staan, en zullen daardoor ook hun muziek veranderen aan hoe ze zijn. Maar als je steeds hoopt dat een artiest een bepaald album nóg een keer zal maken, zal je altijd teleurgesteld blijven in artiesten.

5 sterren voor dit album, net zoals veel voorgaande albums van haar trouwens.

Weinig arsenaal voor de 'oude' Amos-fan?
Mijn eerste kennismaking met Tori's muziek dateerd van bijn 13,5 jaar geleden en dat was de dag dat mijn wereld en mijn leven voorgoed veranderde. Cornflake Girl was dat nummer, en vooral Crucify die ik ook in die tijd voor het eerst hoorde.
Toen Boys For Pele uitkwam was ik ook eerst teleurgesteld, omdat dit albums heel anders klonk dan haar 2 voorgaande albums. Maar van lieverlee nam Tori écht bezit van mij en ben ik latere albums dan de standaard LE en UTP veel beter gaan vinden.
En ik denk dat dat voor de meeste oer-fans hetzelfde geldt.

Want met zo'n vergelijking naar haar eerste albums, doe je het voorkomen alsof haar latere albums slechter zijn en minder boeiend en minder diep gaan en minder impact hebben (wat zeer zeker niet het geval is!).
Dat is hetzelfde zeggen dat Queen slechtere albums is gaan maken omdat ze geen Bohemian Rhapsody deel 2 of A Day At The Races deel 2 meer maakten. Hun betere albums kwam ook pas ná die ene grote hit!!

Was ook bij beide concerten, het was geweldig!

Tori Amos

Voor iedereen die niet erg bekend is met de muziek van Tori, raad ik je aan om te beginnen met een ander album.
Mijn suggestie: Scarlet's Walk. Met dit album ben ik begonnen in naar haar muziek te luisteren dat was in 2002 en doe het nu nog steeds bijna dagelijks

Ik vind American Doll Posse een mooi album om naar te luisteren, moest echt wennen de eerste keer dat ik hem hoorde. Ik vind dit niet het beste album wat ze heeft gemaakt. Tales of a librarian, Little Eartquakes, Scarlet's Walk en Strange Little Girls zijn mijn favorieten.

American Doll Posse

ff wennen dus, ik heb het album inmiddels al weer een tijdje in mijn bezit. Favoriete nummers:
Yo George --- Mooie knie in schoot Bush.
Big Wheel --- Kan echt niet stil zitten bij dit nr
Bouncing Off Clouds --- Lekker nr ook voor groter publiek
You Can Bring Your Dog --- Oehja pakkend nr
Mr. Bad Man --- Lief liedje
Fat Slut --- Beetje vaag nr maar klonk goed Live in HMH!
Body and Soul --- Beetje donker nr maar ook weer swingend
Father's Son --- Gewoon een goed nummer
Code Red --- Victory is an elusive whore. Need i say more?
Dark Side of the Sun --- Goed nr, het pakt je.
Smokey Joe --- Donker nr
Dragon --- Dont't tell me a woman did this to you! gewoon goed

De rest van de nummers zijn ook goed maar dit zijn mijn favorieten.

Bij de American Doll Posse cd/dvd versie heb je dus een bonus dvd met het nr. My Posse Can Do en nog wat behind the scenes beelden. Mooi nummer ook weer pakkend en swingend.

x- amber

Hij begint bij mij een beetje te duikelen. Ik zette hem net weer 's op, en hij deed me een stuk minder als 1,5 maand geleden.

Van 4 naar 3,5

Een nummer wat ik persoonlijk van het album zou halen als ik hem in zou moeten korten, bij in de HMH was dit (zeker visueel) een van de hoogtepunten! Vurig! Volgens mij voor het eerst dat Tori NIET op haar pianokruk zat.
En stak ze op het eind van dit korte nummer niet haar middelvinger omhoog???

Op Werchter deed ze dat in ieder geval wel! Had iets te maken met het vertegenwoordigen van een bepaald character dat zich zo gedraagt. Ik heb me echter nooit echt verdiept in de thematiek van de cd verder.

Wat een mooie opener zeg!

Misschien niet helemaal de bedoeling, maar dit is het eerste album van Tori Amos dat ik probeerd. En het bevalt me zeer. Ze heeft een erg sterke stem met een eigen geluid en muzikaal is het erg origineel. (op weg naar de rest)

pfoe kom hier maar niet doorheen... veel te rockerig (niet dat ik niet van rock hou, maar niet in combi met tori amos).

deze valt me helemaal tegen, wat een worsteling om door al die nummers te geraken.

niets blijft hangen, zelfs niet na 5 luisterbeurten, neen tori dit gaat verkeerd, waar zijn de tijden van de beginjaren

Eindelijk eens een album wat zich kan meten met haar beginjaren, vind je nog steeds een worsteling.
Die worstelingen waren vooral 'Scarlet's walk' en ''The beekeeper'. Dit album heeft weer wat pit en kan zich meten met 'Boys for pele'.

Toch maar voor de 6e keer luisteren denk ik.

ik kan mezelf best wel een beetje een amos fan noemen maar dit album vind ik echt een verschrikking. ik hou het maar bij de oudere cd's van haar, die zijn tenminste pakkend.

na 7 keer flipper vind ik het nog een worsteling , nee geef mij maar de eerste 3 van tori

Toch wel een aardige plaat ,mede door het springerige Big Wheel en de prima track Bouncing Off Clouds.Dan komt weer het aloude euvel om de hoek kijken: de lengte van het album.Amos vult en vult met teveel nietszeggende tracks en rekt de boel op tot een bijna onbeluisterbaar geheel.In het geval van Tori Amos moet less eens more gaan worden.Kwantiteit is prima zolang de kwaliteit er niet onder gaat leiden en das in dit geval wel het geval.Dat ze knappe liedjes kan schrijven staat buiten kijf,maar om bijna 80 minuten te luisteren naar Amos kan bijna niemand opbrengen denk ik zo.Dus zet iemand met een rode stift naast de tracklist en laat hem zijn gang gaan,op die manier heeft Amos veel meer zeggingskracht op een album en sneeuwen de goede tracks niet onder .

Bizar, als ik naar de stemstatistieken kijk zie ik dat bijna iedereen zijn stem verlaagd. Ik vind het album steeds beter worden. Vooral Father's Son vind ik een beeldschoon nummer.
Dat soort huppelnummers en fitnessmuziek als bouncing off clouds vind ik dan weer wat minder. Ik verhoog hem naar 3.5

Er staan ook heel veel erg goede nummers op, maar ook heel wat losse opvullers, en naar het eind toe is mijn aandacht ook helemaal verdwenen helaas. Geen coherent geheel. Zo anders is Abnormally Attracted To Sin. Dat album raakt mij bij heel veel nummers in mijn ziel. Twee totaal verschillende albums. Gelukkig wel.

Maar om toch verschil tussen de albums aan te geven op persoonlijk vlak, de rating voor dit album verlaagd.

Na From the Choirgirl Hotel, volgde een aantal albums van Tori Amos die mij i.i.g. niet meer over de gehele lengte konden boeien en te gezapig en langdradig werden. Hoewel de tijdsduur zowat de gehele opnamecapaciteit van een cd behapten, stonden er ook een hoop skipnummers tussen. Ik heb dan liever een speelduur van 50 minuten die ik achtereen kan luisteren als 1 geheel, als dat elke creatieve scheet de moeite waard gevonden word om op een album te zetten. Edoch, het is haar goed recht maar de dynamiek was weg. Bij dit American Doll Posse is dat gelukkig grotendeels verdwenen. Ondanks dat er 23 titels zijn, blijft het wel boeiend om naar te luisteren. Het heeft misschien wel geholpen om haar latente schizofrene persoonlijkheden apart hun ding te laten doen. Valt nog mee dat het er maar 3 zijn. M.i. haar laatste evenwichtige plaat.

Een goed album met enkele heel goede nummers. Ik ben begonnen met 4*, maar ondertussen heb ik het album naar beneden afgerond. Het zit momenteel ergens tussen 3,5 en 4* in.

American Doll Posse mag inmiddels 10 kaarsjes uitblazen. Dit was het eerste album van Tori Amos waarmee ik aanraking kwam toen het nét uitkwam, daarvoor was ik alleen bekend met haar klassiekers. Veel mensen vinden dit een van de minste albums van Amos' volledige discrografie maar daar ben ik het absoluut niet mee eens. Het album zou niet consistent zijn en teveel fillers bevatten. Ik vind dit nog steeds een van de betere platen die voor mij de tand des tijds heeft doorstaan. Een gevarieerd aanbod van korte nummers. Mijn favoriete zijn nog steeds de prachtige ballad Roosterspur Bridge en het catchy Bouncing off Clouds.