Ritchie Blackmore's Rainbow - Memories in Rock II (2018)

Ik ken lang niet alles en dat zal wel niet gebeuren ook, want Blackmore is de vonk kwijt.
Behalve als hij Carry on Jon speelt. Dat is fantastiwastisch.
Een live album (van een uur of zo) waarin hij al zijn instrumentaaltjes doet, dat zou ik wel zien zitten.

Highway Star word niet meer gespeeld dus dat gaat de goeie kant op nou alleen die 4 andere malloten en die 2 achtergrond wichten naar het UWV sturen maar dat zal wel teveel van het goede zijn

Blasphemy! om zo'n mooie albumhoes te misbruiken. De nieuwe studio track Waiting for a Sign is wel aardig maar weet niet of dat het iets toevoegt aan het ouvre van de grijsaard en of ik daar een heel nieuw album mee gevuld zou willen hebben.Thanks for trying, though.

Ik vraag me af of de mensen die hier zo negatief reageren al de moeite hebben genomen om het hele album te luisteren.
Het is voor mij wel duidelijk dat Blackmore hier beter in vorm is dan op de live albums van 2016.
Ze spelen sneller, ruiger en ook in Blackmore's solos zit een stuk meer pit.
De band voeld een stuk natuurlijker aan en ze zijn ook heel wat beter op elkaar ingespeeld dan het jaar hiervoor.
Blackmore bewijst maar weer dat hij nog steeds een oog en gehoor heeft voor talent.
Als hij per jaar wat meer met deze samenstelling zou repeteren en optreden dan zou het best een goede Rainbow line-up kunnen worden.
De potentie is er.

3,5 sterren voor deze plaat.

Zo'n krachtige vuist als op Rising wordt hier natuurlijk niet gemaakt. Dit is natuurlijk een schim van weleer aangezien ik met zo'n hoes niet aan vergelijkingen ontkom. Deel I vooralsnog aan me voorbij laten gaan maar met bovenstaande omschrijvingen als 'sneller, ruiger, meer pit en beter ingespeeld' ben ik overstag gegaan voor deel II van Memories of Rock. Die zanger is erg goed en verdoezelt het feit een beetje dat de maestro hemzelf het m.i. niet overtuigend kan waarmaken, met een band die ook niet al te veel opvalt. Nochtans beslist geen spijt van aanschaf op CD. Ik had een luxe digipack verwacht maar het is als een 'good old' fatbox verpakt. Wel een lang album met van die karakteristieke solospots wat weer aan vroeger refereert.