Luke Winslow-King - Blue Mesa (2018)

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

“Blue Mesa” is het zesde album van de 35-jarige Amerikaanse zanger, gitarist en multi-instrumentalist Luke winslow-King, die op zijn vijfiende debuteerde in zijn eigen bluesband. Vier jaar later verhuist hij naar New Orleans, Louisiana, waar hij de onuitputtelijke liefde ontdekt voor de traditionele jazzmuziek en deltablues waarmee hij zich nog altijd verwant voelt. Tot op heden blijft hij uit de greep van het grote publiek. En weet een klein genootschap aan fijnproevers zijn americana, gospel en rootsmuziek te waarderen.

“Blue Mesa” dat voor een groot deel werd opgenomen in het Italiaanse Lari, is een weerslag van een zwaar jaar, waarin hij twee dierbaren aan de ziekte kanker verloor, te weten zijn vader Kurt Albert Balzuweit en de legendarische muzikante Lissa ‘washboard’ Driscoll. Wat betreft de productie, de arrangementen en het materiaal op zijn nieuwe plaat klaarde Luke de klus op eigen houtje. Het instrumentarium is beperkt gehouden. Althans, per track. Want behalve elektrische-, akoestische- en basgitaren zijn er (soms) drums, piano, hammondorgel, viool, accordeon, saxofoon en trompet te horen op dit album. Prachtig en met flair ingekleurd door een groot aantal muzikanten.Wellicht is het rauwe randje soms wat ver te zoeken, maar dat stoort mij geen moment.

Neem daarbij het soulvolle, ietwat schor stemgeluid, zijn bezielde spel op de resonator gitaar en de veelal licht-melancholische en toegankelijke toon van de tien composities en je krijgt een uitstekende proeve van bekwaamheid. Alles op deze plaat ademt ervaring en vakmanschap. Nog niet overtuigd? Beluister het album “Blue Mesa” van Luke Winslow-King zelf maar via: Blue Mesa | Luke Winslow-King - lukewinslowking.bandcamp.com

Kan mij maar niet overtuigen deze beste man. Hij speelt uitstekend gitaar, maar zijn stem is ronduit vermoeiend en totaal niet geschikt voor de blues. Blues moet je ondergaan en je moet af en toe een schop onder de kont krijgen, maar King blijft maar volharden in dat lijzige, simpelweg omdat zijn stem niet toereikend is en dat waarschijnlijk ook niet gaat worden. Hij moet net als Kenny Wayne Shepherd zijn plaats kennen: gitaar spelen en de zang aan een ander overlaten. Dan heb je zomaar een topband en sta je zomaar in Grolloo. Op deze voet verder gaan is zinloos.