Reef - Revelation (2018)

gekocht bij het uitstekend concert van ze in Amsterdam, was 18 jaar geleden dat ik voor het laatst gezien had in het voorprogramma van Texas in de bierhal. Tijdens concert werden best veel nummers gespeeld, leuk cd . Op het einde, gaan ze ook andere wegen bewandelen.

Na 2 vrij teleurstellende werken houdt Reef in 2003 er mee op. Om plotseling 15 jaar later weer met een album te komen. Het duet met Sheryl Crow trekt mij de aandacht en geef daarom Revelation een luisterbeurt en wordt ik positief verrast zeg! Reef was voor mij eigenlijk maar 1 album beresterk. Alternatieve punk/rock met het typische stemgeluid van Gary Stringer. Nou vergeet de punk en rauwe rock maar want dit album is inderdaad een openbaring. Het lijkt wel of de band zich bekeerd heeft tot het geloof want deze plaat is doorspekt van heuse gospel nummers........(Provide, How I Got Over, Don't Go Changing Your Mind, Darling Be Home Soon en Like A Ship). En het verrassende voor mij is dat ik het nog heerlijk vind ook! Alleen bij de laatste track worden de teksten oeverloos herhaalt en dan wordt het teveel van het goede. In Lone Rider is het gospelkoor ook te horen maar dan meer ter ondersteuning waardoor het nog meer swing krijgt. Toch krijg je nog wel wat van de oude Reef te horen in de heerlijke meezing beuker Precious Metal, Ball And Chain , opener Revelation en het indrukwekkende edoch zwaarmoedige Just Feel Love.
Leuk om te weten misschien is dat gitarist Kenwyn House al vervangen was door Jesse Wood, de zoon van Rolling Stone gitarist Ronnie Wood.
Ik ken niet de echte rede van deze switch maar voor de hand ligt wel dat het met het geloof te maken zou moeten hebben. Niets mis mee hoor, en zeker niet als het zulke leuke verrassende platen oplevert als deze!