serpentwithfeet - soil (2018)

Benieuwd wat dit album gaat worden. Interessante artiest die of op den duur gaat irriteren of juist enorm boeien. Op zijn EP was het het laatste.

Josiah Wise is een opvallende verschijning: qua looks, maar zeker ook presentatie. Tattoos (o.a. een pentagram), makeup, een enorme neusseptum en de meest extravagante kleding. Poppen die hij behandelt als zijn kinderen, queer op en top. Angstaanjagend soms, maar bovenal boeiend. Een artiest waar je je aan irriteert of die een betovering op je loslaat.

Op de EP blisters (zonder hoofdletter) werd duidelijk dat we hier met een bijzondere toevoeging aan het muziekfirmament te maken hadden.

Twe jaar later is daar nu soil (ook geen hoofdletter). Door de EP konden we wel zien aankomen wat hij voor ons in petto had, maar zou het een album lang kunnen boeien?! Kunnen we deze dramatiek wel aan?!

Wise, getraind in jazz en ooit de oprichter van een neo-soul groep kan zijn talenten hier wel kwijt. Dat hij ooit in een gothic-fase zat draagt bij aan de presentatie die onverminderd extravagant blijft.

soil staat stijf van de donkere, creepy dramatiek, de soul-invloeden zijn volop aanwezig, r&b vermengd met electronic vormt de rode draad en gospel is de saus. Is hij een poseur? Is het oprecht? Ik denk dat het dit allemaal is. Moest ik een vergelijkende artiest noemen dan is dat Benjamin Clementine op zijn tweede album, niet op muzikaal vlak, maar wel de manier waarop, de stijlen die hij mengt en het enorme risico in de nummers. Soms slaat het experimenteren wat door, zoals ook bij Clementine. James Blake, een andere artiest waar ik ook aan moet denken, doet het op dit vlak wat beter. Meer controle, minder uit de bocht vliegend.

En toch weet sepentwithfeet te boeien. Ja, hij flikt het om een soort van hypnose op mij als luisteraar toe te passen. soil schuurt, irriteert, verwondert en zorgt er ook voor dat ik er van kan houden, ondanks de lelijkheid. Want onder al die lagen schuilt toch iets puurs. Haal het dramatische randje weg, denk even niet aan de performer met zijn vocale acrobatiek en probeer dieper naar binnen te dringen; dan blijkt soil een warm bad. Laat je niet afschrikken door even met je teen in dat bad te roeren en het vervolgens gelijk terug te trekken, maar ga er gelijk volledig in. Je moet er echt even doorheen.

Op dit moment ervaar ik soil als een spannende plaat van een nog spannender artiest. Ik voel weinig sympathie voor de act, voor de looks, maar daar is ie ongetwijfeld niet op uit. serpentwithfeet als muzikale knuffelbeer? Dacht het niet. Maar kleurrijk en opvallend is het zeker. Hier gaan de meningen enorm over uiteenlopen. Je gruwt ervan of je vindt het schitterend. Op dit moment toch het laatste voor mij, maar het zou zomaar ook ineens kunnen gaan omslaan in irritatie. De tijd zal het leren.

Dit soort albums heb je af en toe even nodig. Veiligheid genoeg in de muziekwereld van 2018. Laat serpentwithfeet maar even voor wat reuring zorgen.

Ik las serpentwitchfeet. Dacht al: wat een vreemde naam.

En dat vind je niet van serpentwithfeet?

Eigenlijk ook wel, maar de grootste schok verdween tegelijk met de heksenvoeten.

Toch wel een lange zit, vind ik. Ik vind de tracks (te) veel op elkaar lijken en het constante vibrato (waar ik niet vies van ben) begint te irriteren. Het is mij net te gladjes en zoetjes, wat mij betreft is dit door The Weeknd of een Miguel al eens eerder (en beter) gedaan. cherubim springt er wat mij betreft bovenuit. Zeker geen slechte plaat, maar na enkele luisterbeurten ben ik wel even verzadigd.

In 2017 stond hij toch op Motel Mosaique? Of zij of het... Ik kon er alleen met moeite naar kijken, maar het klonk fantastisch.