Michael Schenker - A Decade of the Mad Axeman (2018)

Woordje uitleg: Michael Schenker announces new retrospective ‘A Decade of the Mad Axeman’ - Planet Rock - planetrock.com
Beeldje uitleg: https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/91cec-WYokL._SL1500_.jpg.

Als een platenmaatschappij een verzamelaar uitbrengt met zoals op deze dubbelaar geen nieuwe dingen, kun je er maar al te vaak donder op zeggen dat het waarschijnlijk gaat om het contractueel verplichte laatste album en dat is hier niet anders. In zijn tien jaren voor het Duitse kwaliteitslabel In-Akustik bracht hij volgens mij tussen 2008 en 2017 acht albums uit, in zijn verschillende gedaanten want hij blijft nu eenmaal een naamdanser qua groepsnaam. Met Decade bedoelt In-Akustik de periode 2007 tot en met 2016.

Dit waren volgens mij de volgende vier studioalbums: In the Midst of Beauty (2008), Temple of Rock (2011), Bridge the Gap (2013) en Spirit on a Mission (2015). Er verschenen dus ook vier livealbums: The 30th Anniversary Concert (Live in Tokyo) (2010), Temple of Rock (Live in Europe) (2012), On a Mission: Live in Madrid (2016) en Michael Schenker Fest Live (2017).

De eerste cd bevat dus een verzameling nummers afkomstig van de vier studioalbums, elk vertegenwoordigd door – u raadt het nooit – vier nummers. Duitse Gründlichkeit? De tweede cd bevat dus een verzameling nummers van de vier voornoemde livealbums en hier is de geroemde Duitse Gründlichkeit niet aanwezig want de jaartallen die zij tussen haakjes vermelden kloppen niet altijd. Vergelijk maar eens de foto van mijn bovenstaand bericht met de releasedatums van de respectievelijke albums of misschien nemen zij als maatstaf het jaartal van de opnames, niet het jaartal van verschijnen. Klein maar overkomelijk twistpuntje waarbij In-Akustik toch de titel kan behouden: A Decade of the Mad Axeman.

Eerlijk is eerlijk, ook al is hij mijn favoriete gitarist en kan ik dus iets meer verdragen van hem, kijk ik hiervan toch raar op of het moet zijn dat het Mr. Schenker ook geen fluit kan schelen. Immers, deze verzamelaar verscheen op 23/02/2018. Zijn eerste album voor Nuclear Blast, Resurrection, onder de noemer Michael Schenker Fest, verscheen op 02/03/2018. Waarvan zal hij meer wakker liggen en waarvoor zal hij meer promotie maken, denken jullie? Volledig overbodig is dit dus en zo nuttig als water naar zee dragen, qua toegevoegde waarde is dit een nul waard, qua enig luisterplezier een heel kleine vier uit respect en het meest van al uit beleefdheid. De reguliere albums en de live dubbelaars zijn voor zachte prijzen verkrijgbaar, mijn tips voor jullie zijn zeker The 30th Anniversary Concert en Michael Schenker Fest Live.

Mooie beschrijving Sir Spamalot. Dat scheelt weer een hoop gepuzzel voor iemand (Ik dus) die de vele MS releases niet op de voet volgt. Door deze verzamelaar kan ik de opgelopen schade dus mooi inhalen. Deels, althans.
Door de verschillende zangers (Barden, Voss, White) is CD 1 best afwisselend. De openers zijn vrij timide maar gelukkig komt er mettertijd wat meer pit in. Echter neemt Doogie de meeste songs voor zijn rekening en die krijgt mijnerzijds niet altijd de handen op elkaar. En dat is jammer want met een song als Black moon Rising is weinig mis mee.
Toch wel weer genoten van onze Duitse vriend met zijn vele bekende speelmaatjes.

Dat ihet n-akustik label in dezelfde maand deze verzamelaar uitbrengt als dat er een nieuw album op de planken kwam te liggen via een andere maatschappij is opmerkelijk maar ik heb dit wel vaker gezien. Daar kan de artiest niet veel aan doen denk ik.