The Monkees - Headquarters (1967)

Onlangs dit onbekende, althans voor mij, album gekocht. Erg leuk en terug in de tijd. Monkees konden dan meer dan uit de toen popularie tv serie. Gewoon gezelli.

Hun meesterproef: om zichzelf te bewijzen dat ze niet prefab waren, bespeelden ze naar verluid alle instrumenten zelf.
Wat een leuk logo hadden ze toch!

Als ik de tracks Band 6 en Zilch oversla blijft er een heel goed album over, voor mij hun beste!

Zilch is niet zo irritant als Number 9, Number 9 ... van The Beatles witte album:

By David Jones, Micky Dolenz,
Michael Nesmith and Peter Tork

1st Part
Zilch!
Mister Dobalena, Mister Bob Dobalena
Mister Dobalena, Mister Bob Dobalena
Mister Dobalena, Mister Bob Dobalena
Mister Dobalena, Mister Bob Dobalena

2nd Part
Zilch!
China Clipper calling Alameda
China Clipper calling Alameda
China Clipper calling Alameda
China Clipper calling Alameda

3rd Part
Zilch!
Never mind the furthermore, the plea is self defense.
Never mind the furthermore, the plea is self defense.
Never mind the furthermore, the plea is self defense.
Never mind the furthermore, the plea is self defense.

4th Part
Zilch!
It is of my opinion that the people are intending.
It is of my opinion that the people are intending.
It is of my opinion that the people are intending.
It is of my opinion that the people are intending.

Bericht verplaatst naar Muziek > Nieuws > R.I.P.

De Monkees toonden hier zoals Willemmusic al vermeldde aan dat zij in staat waren om als echte groep te functioneren.
En dat lukte. Producer Chip Taylor werkte mee en bespeelde regelmatig de bas zodat Peter Tork piano (Shades Of Gray), banjo (You Told Me) en gitaar (diverse nummers) kon spelen. Mike Nesmith bespeelde behalve de gitaar ook steelgitaar. Het zwakke punt was het drumwerk van Dolenz. Taylor gaf later toe dat van sommige liedjes het drumwerk afkomstig was van diverse aan elkaar geplakte takes.
Desalniettemin een hele prestatie om met een album te komen dat gemakkelijk de vergelijking kon doorstaan met de vorige twee albums, die door beroepsmuzikanten waren ingespeeld.

Headquarters is duidelijk een verbetering ten opzichte van de twee eerste albums. Er staan in ieder geval veel goede liedjes op, en de heren tonen zich adequate musici (behalve Mickey Dolenz, die duidelijk geen écht drumtalent heeft), al kregen ze wel wat assistentie (namelijk van producer Chip Douglas op bass en Keith Allison, gitaar). Eerst even de miskleunen: Band 6 had voor mij niet op het album gehoeven, evenmin als het vervelende Zilch. Maar verder vond ik het album heel beluisterbaar. De hoogtepunten waren voor mij het prachtige You Told Me, You Just May Be the One en Sunny Girlfriend, niet toevallig alledrie van de hand van Michael Nesmith, evenals het prachtige bonusnummer Nine Times Blue. Maar ook Randy Scouse Git van Micky Dolenz vind ik werkelijk uitstekend. Ik zal het album nog eens beluisteren als het een beetje is afgekoeld in huis, maar voorlopig ken ik 3,5 * toe, dat is het minimaal wel waard.

Ik kan er niet aan wennen, de Monkees. Als ik aan de Monkees denk, denk ik aan kinderliedjes. Zal wel zijn vanwege de naam van de band..
De eerste helft van dit album hadden ze wel weg mogen laten. Pas bij Mr. Webster en Sunny Girlfriend wordt het wat interessanter. Randy Scouse Git is ook nog wel aardig. Een half aardig album levert 2,5* op.
47 in de 100 Greatest Albums of 1967 en 41 in Best Ever Albums '67.