Woody Shaw - Rosewood (1977)

Met o.a. Woody Shaw (trompet, flugelhorn), Joe Henderson of Carter Jefferson (tenor sax), Rene McLean (sopraan sax), Steve Turre (trombone), Onaje Allan Gumbs (piano), Clint Houston (bas), Victor Lewis (drums)

Geweldig debuut van Woody Shaw op Columbia. De band is flink uitgebreid, met 2 extra percussionisten en zelfs een harpiste. Alle composities zijn van zeer hoog niveau en er wordt fantastisch gemusiceerd. Hiermee nestelde Woody zich definitief in de hoogste regionen van de jazz elite, op zijn instrument alleen nog 'bedreigd' door Freddie Hubbard. Rosewood is een samentrekking van de namen van zijn ouders Rose en Woody I, waarmee hij een moeizame relatie had. Rahsaan's Run is een eerbetoon aan Roland Kirk en Theme for Maxine een ode aan zijn vrouw, die hem steunde in zijn stap van klein naar groot label en zijn ontwikkeling van fantastisch sideman naar nog beter groepsleider, wat voor de bescheiden Woody een grote stap moet zijn geweest. Een van de absolute jazz hoogtepunten van de jaren '70

Vijf volle sterren voor dit meesterlijke meesterwerk. Beter dan dit kom je ze niet vaak meer tegen.

Zelfs het artwork lijkt W O W te spellen.

Opgenomen in twee bezettingen, zijn quintet en zijn concert ensemble.

Het quintet bestaat uit Woody Shaw, Onaje Allan Gumbs (piano, arrangementen), Victor Lewis (drums), Clint Houston (bas), Carter Jefferson (tenor en sopraansaxofoon). Het kwintet speelt op Rahsaan's Run en op Theme for Maxine (waar Joe Henderson, Jefferson vervangt).

De rest van de songs is gespeeld door het Concert Ensemble is wel even een flinke opsomming, waarbij ik in elk geval Steve Turre (trombone), Frank Wess (fluit), Joe Henderson (tenorsaxofoon) noem en dat bovenop het kwintet (deze zin loopt niet lekker).

Zo een jazz-orkest ligt mij wel, inclusief harp, fluiten, vier of vijf hoorns, percussie, etc. Dat maakt met name kant A erg intens, maar avontuurlijk. Precies het soort muziek waar ik al 40 jaar naar op zoek ben.

En dan die Victor Lewis, een drummer, die dan The Legend Cheops (chops?) aanlevert, een soort samba met een heerlijke stuwende baslijn. Niet je standaard-drummer dus.

Naar fluitspeler Frank Wess ben ik overigens naar op zoek gegaan. Hij heeft ook soloplaten.

Ik denk dat Lewis de piramide van Cheops als inspiratie voor zijn compositie heeft genomen. Heb 'm even niet bij de hand, maar kan me voorstellen dat er wat oosterse / Noord-Afrikaanse invloeden te horen zijn?

Het afrocentrisme richtte zich wel vaak op Egypte. Als parttime-prog-liefhebber kan ik dat soort mystieke, conceptuele songs erg waarderen.