Woody Shaw - Lotus Flower (1982)

Soms pak je een plaat puur om de hoes. Dit is er zo één. Een jazzplaat met zo'n hoes? Zo een prachtig stuk natuur met lotusbloemen in het water. Dat voelt spiritueel of op z'n minst zweverig.

Maar dit is gewoon een lekkere postbop-plaat van een (voor mij althans) niet zo bekende trompettist. Maar wat heeft hij hier een geweldig op elkaar ingespeelde band bij elkaar getrommeld zeg.

Ik noem: Woody Shaw (trompet), Steve Turre (trombone), Mulgrew Miller (piano), Stafford James (bas) en Tony Reedus (drums).

Geen saxofoon te bekennen bij dit kwintet, maar in plaats daarvan prachtig samenspel tussen de trompet en trombone (warme unisono's) en afwisselende solo's. De trombone vind ik sowieso al een warm instrument met minder attack, en het lijkt alsof Shaw daardoor ook zijn trompet minder direct speelt. Geen felle en schelle trompet-uithalen maar warme, vloeiende tonen. En jeetje wat zijn die trombone-solo's mooi. Een miskend instrument, en nu wil ik weer op zoek naar meer werk van deze Steve Turre. Zo blijf je bezig.

Deze plaat moet je trouwens echt geluisterd hebben, Tony, ik weet zeker dat het je bevalt. Edit: ik zie dat onze vriend allang gestemd heeft En dat verbaast me niks. Obscure hardbop, dat kun je wel aan hem overlaten.

Haha, inderdaad. Woody Shaw is na Lee Morgan wel echt mijn favoriete trompettist. Ik heb nog niet alles van deze gigant in huis, maar ben wel hard op weg. Deze Lotus Flower staat nog op mijn lijstje, maar niet als essentiële must have. Hoewel het natuurlijk een prima album is.... En veel titels zijn ook behoorlijk moeilijk te vinden, he?

Man, man, man. Als het niet Blue Note of Impulse! is, dan schrik je je rot hoe moeilijk die jazz te vinden is. Al die indie-labels. Voordeel is wel dat het Europese labels zijn. Die amerikaanse verzamelaars hebben het moeilijker dan wij.

Als je deze al goed vindt van Shaw heb je bij hem nog heel wat mooiers te ontdekken

Ik lees dat hij ook een aantal meer van dit soort 'trombone-kwintet'-platen heeft. De Rolling Stone Guide geeft deze 3 van de 5*, dus dat impliceert dat de 4*-platen nog beter zouden zijn dan deze. Ik ben reuze-benieuwd naar meer van Woody. 1982 is ook redelijk late in the game, zeg maar. Maar wel interessant om te zien dat in 1982 ook andere platen uitkwamen dan synthpop en punk.

Mmmm dat vinden die lui van de Rolling Stone. Alsof zij de wijsheid in pacht hebben. Ik heb de zogeheten jazzcritici al zo lang geleden achter me gelaten. Ik zou lekker zelf gaan ontdekken Michiel.

Vandaar dat ik deze lekker hoog heb gewaardeerd. Door mijn voorliefde voor modale jazz en spiritual jazz enerzijds en fusion/jazzrock en prog anderzijds komen juist vaak dit soort eclectische werkjes goed binnen bij mij.

Die jazzboeken hebben niks met de seventies, willen er niks mee te maken hebben lijkt wel, en alles moet maar bop zijn. Bill Harper, Yusef Lateef en Alice Coltrane worden niet eens genoemd.

Dus ja, ik volg lekker mijn eigen weg, en dankzij jullie schiet ik wel een flink eind op, maar die naslagwerkjes zijn soms toch wel verrekte handig. Ook al staan de britten (Nucleus, Soft Machine, Isotope, Bill Bruford, etc.) er al helemaal niet in.

Snap ik hoor. Ik heb zelf die naslagwerkjes ook heel vaak geraadpleegd en het is sowieso een goede eerste leidraad. Later merk je dan wel hoe zeer je eigen ervaring kan afwijken van die van zo’n zelfbenoemde expert. Het ging me vooral om je zin waarin je stelde dat de vier sterren zouden impliceren dat die nog beter zouden zijn, alleen omdat de Rolling Stone dat zegt

ah, ik snap je.

Gewoon niet blind volgen, maar zo nu en dan raadplegen.

Ja precies dat. Vaak leer je al snel je eigen voorkeuren kennen en dan is het van die artiesten interessant gewoon ook de albums te checken die zogenaamd niet goed zouden zijn.

Zelf heb ik de Penguin guide al snel aan de kant gelegd omdat de nadruk daar heel sterk ligt op de Europese avant-garde garde scène. Die vind ik zelf juist niet zo interessant. En precies de artiesten die ik zelf wel graag volg komen er daar vaak bekaaid vanaf.

Diezelfde kenners, zijn dat dezelfde lui die Getz / Gilberto met een grammy bekroonden? Liefst anderhalve meter afstand, zelfs na corona welteverstaan

Maar goed, eventjes on-topic: trompet en trombone zijn eigenlijk twee van mijn favoriete instrumenten en om ze dan nog eens op deze wijze door deze ontzettend getalenteerde heren tezamen te mogen horen... Dat en het enthousiasme van Mssr Renard zorgden ervoor dat ik me vanavond aan dit gezellig groepje ging voegen. Wat me ook zeer bevalt is het spel van Mulgrew Miller; evenals Shaw erg gedreven, melodieus, alle kanten opgaand maar altijd in balans: hoe hij bijvoorbeeld 'Song of Songs' inzet; prachtig is dat!

Dit is nog maar het derde album dat ik luister van Shaw, en als dit een "standaardalbum" van hem is, dan kan ik niet wachten om verder in dat oeuvre te duiken. Neem nu die beginsolo in 'Rahsan's Run': die wil je toch een paar keer herbeluisteren voordat het nummer verder mag.

En die hoes, dat is er eentje om in te lijsten

Het is alweer bijna 3 jaar geleden dat iemand wat bij deze plaat schreef, en meerendeel van de bevolking van dit album heeft zich inmiddels uitgeschreven. Reden te meer om deze weer eens onder de aandacht te brengen.

Het Woody Shaw kwintet is hier flink op dreef, zowel Mulgrew Miller (piano) als Steve Turre (trombone) als Stafford James (bas) draagt een nummer aan. Shaw draagt er zelf twee aan. Alleen drummer Tony Reedus heeft geen compositie geschreven voor deze plaat. De arrangementen van de composities steken vernuftig in elkaar waar bij de twee hoornen om elkaar heen dansen en elkaar versterken in de unisono-stukken maar spelen ook meerstemmig in harmonie. De ritmesectie is uitermate goed op elkaar ingespeeld in swingt overal flink erop los. Dat maakt dat deze plaat met twee benen middenin de (post-)bop staat.

De ritmische speelsheid, shifts in tempo en stops die zijn ingebouwd in de composities zijn erg vernuftig en ergens ook wel een kenmerk van de muziek van Shaw en zijn gezelschap. Zo nu en dan is de muziek scherp en snel, op andere momenten weer wat rustiger en mysterieus. Het is één van mijn favoriete platen van Woody en misschien wel de beste Post Bop-revivalplaat van de jaren '80.