The Damned and Dirty - Revelation (2018)

Kevin de Harde (zang/harmonica) en Micha Sprenger (gitaar) zijn de vaste leden van The Damned and Dirty. Ik zag de band voor het eerst op het toen nog kleinschalige Blues Festival in Grolloo in 2014. Vanaf hun debuut onderscheidt de band zich met een totaal eigen invulling van de Delta Blues. 3 van de eerste 4 albums krijgen dan ook terecht de award voor beste blues album van het jaar. Op Hoodoo Down beginnen ze langzaam hun blik te verruimen met iets meer rock, soul, pop en roots. Dat pakt wederom erg goed uit. Zo brengen ze in 4 jaar tijd al 4 volwaardige albums met meer dan 60 eigen nummers, want dat is een voorwaarde bij de heren: niks geen covers, alleen eigen werk.

Hoe snel de eerste 4 albums kwamen, zo lang moesten we wachten op dit nieuwe album. Ook slechts een EP ook nog. Tussendoor kwamen de heren wel met de single Bye bye to ya. Een uitstekende bluesrocker die vreemd genoeg ontbreekt op dit toch al zo korte nieuwe album. De heren namen de tijd om aan hun sound te werken. De weg naar een andere bredere sound moest wel even goed in de steigers worden gezet. Daarvoor werd de hulp van de Belgische producer Mario Goossens ingeroepen, die schreef ook nog eens mee aan 5 nummers. Goossens zouden we kunnen kennen van Triggerfinger.

Is het resultaat dat waar ik op gehoopt had? Ja en nee. Het is gewoon een prima album geworden met stuk voor stuk overtuigende bluesrockers met als hoogtepunt het onheilspellende Head Down In The Darkness. De vocalen van De Harde en het solide en gevarieerde gitaarspel van Sprenger garanderen per definitie al een uitstekende kwaliteit. Bovendien hebben ze er ook nu voor gezorgd dat het, ondanks de vele valkuilen die de bluesrock kent, wel een echt Damned and Dirty album blijft. Probleem met deze vorm is wel dat je met deze EP ook wel in een keer klaar bent met dit thema, daarvoor is het genre te platgetreden. Als je op Spotify klikt en dit album is afgelopen dan gaat hij automatisch door met de vorige albums en eerlijk is eerlijk: daar kan ik nog wel 20 albums meer van horen, terwijl deze Revelation voor 1 keer alleszins goed te doen is. Ik mis echter de Delta Blues. Zo eenvoudig is het.