X-Sinner - Get It (1989)
mijn stem
1 stem
0
geplaatst: 22 juli 2023, 21:37 uur
Met het stoppen van Kansas in 1984, richtte zanger John Elefante zich vanuit Californië op een solocarrière. Toen die in eerste instantie niet van de grond kwam, begon hij met broer Dino Pakaderm Records. Het eerste album van dit label was dit debuut van X-Sinner uit 1989, door de gebroeders geproduceerd.
Afkomstig uit Orange County in diezelfde staat, biedt de groep een recept van drie delen AC/DC en één deel Def Leppard. Zo’n uitspraak is natuurlijk arbitrair, zo las ik Amerikaanse reacties waarin de groep met Cinderella wordt vergeleken. Mag ook, net als vergelijken met andere groepen in het riffende spoor van oerrocker Chuck Berry zoals Airbourne, The Almighty of Krokus.
Onomstreden is dat Get it een verre van vernieuwend gerecht was, maar als je pittig gekruide composities en gepeperde gitaarsolo’s in een romige productie serveert, is het goed dineren!
De associatie met de Australische groep is het sterkst vanwege de stem van Dave Robbins, die sterk op die van Brian Johnson lijkt. Maar dit is geen kopie. Vooral op de B-kant sluipen er melodieuzere invloeden in, vergelijkbaar met de Britse band. Als uitersten kun je noemen opener Medicine (AC/DC) en afsluiter Living on the Edge (Def Leppard). Op No Way In zingt hij in de coupletten nét wat ingetogener wat goed werkt.
Op de één of andere manier komt de muziek zomerser bij mij binnen dan die van hun stijlgenoten, of de zon nu schijnt of niet. Misschien zit dat ‘m in de teksten met hun christelijke inslag, die tegelijk heel aards zijn, zoals het leven met geldzorgen in het pompende Hearts on Fire.
Toch zit mijn vrolijkheid ‘m vooral in het enthousiasme, energie, melodieën, pakkende koortjes en de professionaliteit. Ze doen je ouderwets meebrullen en luchtgitaar spelen. Gitarist Greg Bishop vuurt de ene na de andere pakkende riff af, soleert er in een wolkje echo lustig op los en in het titelnummer zet hij plotseling een melodieus gitaarlijntje in. Dat hij Amerikaan is, verraadt een enkele solo met shreddend touché.
Simpelweg een ijzersterk debuut voor de band én het kersverse label. Enige nadeel: het album moet nodig eens als heruitgave verschijnen, met de te hoge prijzen van dit moment ben ik aangewezen op YouTube. Al is dat misschien wel passend voor haute cuisine rock 'n' roll!
Afkomstig uit Orange County in diezelfde staat, biedt de groep een recept van drie delen AC/DC en één deel Def Leppard. Zo’n uitspraak is natuurlijk arbitrair, zo las ik Amerikaanse reacties waarin de groep met Cinderella wordt vergeleken. Mag ook, net als vergelijken met andere groepen in het riffende spoor van oerrocker Chuck Berry zoals Airbourne, The Almighty of Krokus.
Onomstreden is dat Get it een verre van vernieuwend gerecht was, maar als je pittig gekruide composities en gepeperde gitaarsolo’s in een romige productie serveert, is het goed dineren!
De associatie met de Australische groep is het sterkst vanwege de stem van Dave Robbins, die sterk op die van Brian Johnson lijkt. Maar dit is geen kopie. Vooral op de B-kant sluipen er melodieuzere invloeden in, vergelijkbaar met de Britse band. Als uitersten kun je noemen opener Medicine (AC/DC) en afsluiter Living on the Edge (Def Leppard). Op No Way In zingt hij in de coupletten nét wat ingetogener wat goed werkt.
Op de één of andere manier komt de muziek zomerser bij mij binnen dan die van hun stijlgenoten, of de zon nu schijnt of niet. Misschien zit dat ‘m in de teksten met hun christelijke inslag, die tegelijk heel aards zijn, zoals het leven met geldzorgen in het pompende Hearts on Fire.
Toch zit mijn vrolijkheid ‘m vooral in het enthousiasme, energie, melodieën, pakkende koortjes en de professionaliteit. Ze doen je ouderwets meebrullen en luchtgitaar spelen. Gitarist Greg Bishop vuurt de ene na de andere pakkende riff af, soleert er in een wolkje echo lustig op los en in het titelnummer zet hij plotseling een melodieus gitaarlijntje in. Dat hij Amerikaan is, verraadt een enkele solo met shreddend touché.
Simpelweg een ijzersterk debuut voor de band én het kersverse label. Enige nadeel: het album moet nodig eens als heruitgave verschijnen, met de te hoge prijzen van dit moment ben ik aangewezen op YouTube. Al is dat misschien wel passend voor haute cuisine rock 'n' roll!
* denotes required fields.
* denotes required fields.