Charles Gayle, William Parker & Rashied Ali - Touchin' on Trane (1991)

Ik had nog nooit van Gayle gehoord tot ik een week of twee geleden dit in een lijstje zag staan naast, voor mij, erg goede albums. Parker speelt een beetje op de achtergrond mee, maar Gayle en Ali spelen echt de sterren van de hemel.

Ik ben juist groot fan van Parker.. ben benieuwd of ik er na beluistering hetzelfde over denk als jij

hmmm.......
Wat moet ik hier mee? Ik zou dit goed moeten vinden, maar het wordt het niet met deze plaat.

Charles Gayle op sax doet z'n best maar aanspreken doet het me meestal niet, soms klikt het tussen hem en mij.
Rashied Ali is, als altijd, een ongeleidt projectiel, hij ramt lekker als een wilde om zich heen achter z'n drumstel, maar wat 'm zou moeten temperen en komplementeren, en waar deze plaat me teleurstelt is de bas, William Parker is alleen maar aan het grommen en brommen op dat ding en is geen moment bezig om de anderen aan te vullen of sturen.
Charles Gayle en Rashied Ali doen het prima maar die William Parker vind ik deze plaat echt verkloten.

Hmmm, er is blijkbaar nog free jazz waar ik niets mee kan. Gayle stoot zijn hoekige zinsflarden ruw uit, Ali lijkt een uur lang voortdurend hetzelfde te doen (gewoon in het rond kloppen), en Parker bromt er inderdaad in het ongerijmde op los. Voor mij wordt dit nergens interessant: ik mis evolutie, en misschien ook melodie. Maar wie het nu precies verkloot? Allemaal in gelijke mate, zou ik zeggen.

Ik vrees dat ik 'm na twee tracks heb afgezet...

Nou, dit was dan mijn eerste pure free jazz album. Ik heb het in tegenstelling tot 'we tigers' wel volgehouden tot het eind, maar ik kan niet echt zeggen dat de muziek me aansprak. Gezien de reacties hierboven is dit ook niet echt typische free jazz, dus moet ik me over een tijdje misschien maar eens wagen aan een (later) album van Mr. Coltrane himself.

Als je echte free-jazz wilt luisteren kun je beter naar albums als Free Jazz (A Collective Improvisation) van Ornette Coleman luisteren. Coltrane heeft echt een eigen (volgen vele geniale) stijl, maar Trane is Trane en Coleman is misschien iets meer free-jazz. Daarbij is Free Jazz (het album) met de geniale bassist Scott Lafaro die ook meespeelt op de 3cd-box Bill Evans - The Complete Village Vanguard Recordings.

A, B, C, D, E.. Ja, misschien wel goede namen voor muziek zonder thema. Het moet dan helemaal van de improvisatievaardigheid / muzikaliteit zelf komen. Maar is het daarvoor ook boeiend genoeg? Ik vind van niet. Bij ´A´ meteen al vind ik de sax, hoewel vaardig, net niet aantrekkelijk genog in verhouding tot de aanwezigheid, De veelbelovende drums stikken in zichzelf bij de solo (ik kan de subtiliteit die daar in moet liggen althans niet helemaal vatten), en de bassolo is toch wel ronduit treurig. Bij ´C´ is het allemaal wat beter, de drums rammen lekker door en deze man leeft zich uit in zijn eigen stijl, inclusief de solo. Saxofoon is daar ook in orde en af en toe echt lekker, en de bas, hoewel wanhopig de sax achtervolgend, doet in elk geval goed mee. Daarmee is het ook een min of meer mooi afgerond stuk. In iets mindere mate geldt dat ook voor het slotnummer. ´D´ heb ik twee keer geprobeerd, maar het is gewoon te lang, met teveel ´schiet maar eens op´ passages. Mijn aandacht dwaalt af.

In het langzame nummer horen we Wliiam Parker met strijkstok in de weer en hij lijkt daarmee ook meer op zijn plek. Ik zie dan ook het strijkjazzalbum van de week van korenbloem (nog niet beluisterd) wel met vertrouwen tegemoet.

Samengevat: de improvisaties zijn leuk om naar te luisteren voor een keertje, en dit lijkt ook allemaal zonder repetitie opgenomen, maar muzikaal gebeurt er te weinig. ´C´ is het nummer om nog eens terug te halen.

Niet slecht wat de jongens hier doen maar het mist naar mijn gevoel dat beetje extra dat de echte groten wel hebben. Gewoon goed maar uitgroeien tot 1 van mijn favorieten zal het nooit doen vrees ik.

Ik kan me vinden in Jesse's comment. Parker voegt (zoals dat vaak zo is) weinig toe. Dit is de plaat waarmee Gayle grote bekendheid verwierf. Energiek saxofonist die niet bij iedereen in de smaak valt.