John Cale - Circus Live (2007)

Deze live-dubbelaar (driedubbelaar als je van vinyl uitgaat) bevat half oud (de Cale-klassieken) en half nieuw werk. De uitvoeringen staan als een huis, en veel nummers worden in een ander arrangement dan op de studioplaat uitgevoerd. Soms keihard rockend (Helen of Troy!!!), soms experimenteel (Femme fatal, gun), maar altijd geslaagd. Een aanrader!

Helemaal mee eens. Ik vind het een erg mooie setlist en opvallend hoe sterk de meer recente nummers zijn.

Waarom krijgt dit album als genre avant-garde? Klinkt mij als erg doorsnee rock in de oren.

John Cale doorsnee rock!?!

Dit is idd verre van een doorsnee Rock plaat, Avant Garde Rock van een hoog niveau is dit... Zelden heb ik zo'n goede live plaat gehoord.

Hier moet gewoon geen tekening bij geplaatst worden.... Super!!

Ik geef niet snel vijf sterren, en al helemaal niet aan live- of verzamelabums. Maar dit is pure perfectie voor mij. Dit werkt op alle niveaus:

1. Als meer dan prima carriëre-overzicht van Cale inclusief Velvet Underground

2. Als rauwe, energieke live-show die je compleet meesleept, inclusief perfect werkende spanningsboog/setlist (samengesteld, géén letterlijke registratie) Eerst knallend beginnen met Venus In Furs, dan even gas terug met wat lichter werk, inclusief zeer speelse versies van een aantal songs van zijn toenmalig laatste album Black Acetate, dan wat ballads om uiteindelijk op CD 2 echt de randjes van de avant-garde en het aangename op te zoeken (de complete verbouwing van Gun) en compromisloos rockend per strekkende meter (Pablo Picasso/Mary Lou).

Dan krijgen we vervolgens de stemmige Amsterdam Suite, het doekje voor de bloedende oren, met verstilde, ronduit ontroerende versies van onder andere Zen, Style It Takes en een zeer onderkoeld Mercenaries (Ready For War), waarna je als luisteraar gewoon leeg achterblijft. Met deze set bewijst Cale opnieuw dat hij ook in een sobere setting zonder spierballen je bij de keel grijpt. Dit deel van de set is zo doordrongen van melancholie dat het haast lijkt of je naar een muzikale avondwake aan het luisteren bent (Heartbreak Hotel!).

Cale op zijn best. Dit dubbelalbum in zijn geheel beluisteren op gepast geluidsvolume is een happening zonder weerga. Cale op zijn liefst, Cale op zijn ruigst, Cale binnen de lijntjes, dan weer ver daarbuiten. De man waagt zich zelfs aan een piano-workout op Dirty Ass Rock 'n' Roll, waarin hij in duel gaat met gitarist Dustin Boyer. (Maar dit heb ik in het echt ook meegemaakt, in Leuven, juni 2006. Cale op amper vijf meter afstand van mij die zijn keyboard console gevaarlijk laat wiebelen!) En ook op circa 65 jarige leeftijd is 's mans karakteristieke oerschreeuw nog steeds even angstaanjagend.

Geen enkele zwakke plek; de meeste songs evenaren, zoniet overtreffen de originelen. Goed bij stem, energieke band die veel ruimte krijgt, speelse, nieuwe arrangementen en een prima geluid.

Ook de totale dynamiek en het gemak waarmee Cale overschakelt van keiharde rock naar tedere kamermuziek (Set Me Free, Hanky Panky Nohow) is indrukwekkend. Het publiek is ook muisstil tijdens die prachtige, "kleine" liedjes. Ook nummers met wat ingewikkelder arrangementen, met name die van het album Hobo Sapiens, Look Horizon en Magritte, worden achteloos en foutloos uit de mouw geschud door Cale en band, alsof het niets is.

Wel geef ik toe dat mijn lofzang ook gevoed wordt door prettige herinneringen aan zijn concerten in die periode én de aanschaf van deze dubbelaar in 2007. Dat was namelijk vlak na een concert in Mezz, Breda tijdens een signeersessie van Cale en zijn band. Ik bezit dus een gesigneerd exemplaar door Cale en zijn bandleden én heb de man zijn hand geschud. Hij zei "Hi!" en kwam best vriendelijk over. Ik wist even niets anders te zeggen dan een welgemeend "Thank you for your performance".

Hij zal opgelucht zijn (hier stond vóór bewerking een knipoog-smiley...)

Vijf sterren. Punt.

Na mij lofzang nog even wat droge feiten en trivia:

Alles op deze twee CD's is opgenomen in Nederland!

CD 1 + de eerste vier tracks van CD 2 betreffen opnames in Oosterpoort Groningen en Doornroosje Nijmegen, 19 en 20 maart 2006 tijdens de Black Acetate Tour. John Cale, Dustin Boyer, Joseph Karnes en Michael Jerome.

De resterende set van CD 2 betreft de zogenaamde "Amsterdam Suite", opgenomen in Paradiso Amsterdam, december 2004 (als ik me niet vergis, het zou ook evt november kunnen zijn). John Cale, Mark Deffenbaugh & Deantoni Parks.

Info over de opnamedata en locatie heb ik onder andere van deze site: Fear Is A Man's Best Friend - John Cale - werksman.home.xs4all.nl

Een aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in deze grote, maar ondergewaardeerde artiest.