Zelienople - His / Hers (2007)

Kant A op mijn mooie witte exemplaar van His/Hers was beluisterd en ik vond hem redelijk rustig, maar weer lekker depri. Een geslaagde Kant A. Kant B daarentegen begint weer lekker opgefokt, zoals ze dat ook zo goed konden op Stone Academy, maar waar ze me op dat album konden laten denken dat ik gek werd doen ze dat nu niet meer, en dat vind ik eigenlijk best fijn. Niemand wil geconfronteerd worden met het idee dat je misschien gek bent. Ook ik niet. De rest van Kant B klinkt wel lekker loom en depri weer, dat wat ik altijd zo tof vind aan Zelienople. Omdat Zelienople mijn gemoed op deze plaat niet ernstig ontregelt, ben ik geneigd His/Hers leuker te vinden dan Stone Academy, en daarom begin ik met 4 sterren met kans op meer.

Ofschoon het bij tijd en wijlen best lekker wegzwoemen geblazen is op de hoekige maar ook tedere momenten van dit album, betrap ik mijzelf vaak op momenten van irritatie met betrekking tot de pathetische zang en de shoegazerige sfeer die de melodieën oproept.

Geef mij maar de "opgefoktere" dynamiek van Stone Academy.

Die 'pathetische zang en de shoegazerige sfeer' zijn eigenlijk best wel 'Zelienople', althans, zo is het voor mij.. En die twee grote 'speerpunten' pakken ook op His / Hers goed uit.
Moss Man is vooralsnog wel een van de betere Zelienoples, voornamelijk door de fijne uitbarsting aan het einde.