CW Ayon - Attack of the 64's (2018)

Hendrik68 Hij heeft weer een nieuw album. Heb je er al naar geluisterd?

Dank voor je bericht ZZ TOP. Nee dit is voor het eerst dat ik van een nieuw album hoor. Ik ga hem zo snel mogelijk beluisteren. Ik twijfel niet aan de goede afloop, want CW Ayon is een van de meest constante bluesartiesten die ik ken. Met een variant van de blues die mij op het lijf geschreven is.

Ben benieuwd wat je er van vindt. Het klinkt in ieder geval als vanouds.

CW Ayon uit Las Cruces New Mexico staat garant voor een constante kwaliteit. De indiaanse one-man-band versie van de countrybues heeft met zijn ietwat "jammerende" uithalen een perfecte bluesstem. Zijn rammelende elektrische gitaar en het door zijn voet bediende drumstel doen de rest, af en toe horen we ook de harmonica (of mondharp, daar wil ik van af zijn).

De albums van Ayon waren in het verleden meestal redelijk gelijk qua structuur. Redelijk up tempo en de ene keer wat rauwer en feller dan de andere keer. Die nummers zijn er deze keer natuurlijk ook, Boogiefoot en Always Something om maar een paar te noemen. Maar op dit album leren we ook de ingetogen kant van Ayon kennen. Lonesome Roads, Old Dream en vooral Two Sides zijn hier prachtige voorbeelden van. Die harmonica zoals in Two Sides mag hij de volgende keer nog veel vaker gebruiken. Nummers als Tatty Head Woman en Leave My Brother Alone houden het midden tussen slow en up-tempo en zijn tekstueel erg aardig. Best een gevarieerd album dus, op zeker zijn meest gevarieerde tot nu toe en dat is best knap met de toch beperkte mogelijkheden als je alles zelf tegelijk wilt bespelen.

Mensen die van de country blues houden mogen dit absoluut niet missen. Ik heb al vaker gezegd dat de bluesrock mij de laatste jaren steeds beter bevalt, maar als ik móét kiezen tussen blues rock of delta/country blues, dan hoef ik maar een plaat als deze op te zetten om te beseffen dat er nooit en te nimmer iets boven authentieke blues gaat. CW Ayon, het wordt tijd dat we hem in Nederland gaan zien.