Giovanni Caccamo - Eterno (2018)

Soms heb je van die films waar je tijdens de aftiteling net even wat langer blijft zitten omdat het nummer zo lekker klinkt.

Dat gebeurde recentelijk weer eens bij het zien van Puoi Baciare Lo Sposo (My Big Gay Italian Wedding), een film die me matig wist te boeien, maar waar ik de herkenbaarheid van de omgeving wel leuk vond: het stadje Bagnaregio in Umbrië (ooit bezocht tijdens een vakantie), en waar ik het nummer ter afsluiting dus vond opvallen.

Het lukte snel om te achterhalen dat het hier de akoestische versie van Puoi Fidarti di Me betrof, gezongen door Giovanni Caccamo die dit jaar meedeed aan het San Remo festival met het nummer Eterno.
De winnaar van dat festival gaat doorgaans ook naar het Eurovisie Songfestival. Dat werd dus niet Giovanni maar het duo Ermal Meta & Fabrizio Moro met "Non mi avete fatto niente”, mijn favoriete nummer dit jaar, maar dat terzijde.

Eterno dus. Een kort, typisch Italiaans album. Warm, passioneel en heerlijk om wat bij weg te zwijmelen. Misschien iets te zoet, maar snoepen we allemaal niet graag op z'n tijd?! En er is verschil tussen zoet en mierzoet, want dat laatste is Eterno zeker niet. De meeste nummers zijn vrij sober van opzet en worden klein gehouden en dat is de kracht ervan. Waar ik veel Italiaanse muziek net iets te vaak uit de bocht vind vliegen, daar blijft Eterno keurig binnen de lijnen.

Acht mooie nummers waar zang en piano de hoofdmoot vormen met hier en daar wat strijkers en orkest. Het negende nummer, te horen in de film, is een leuke bonus. Sfeervol en door de korte lengte heel goed aan te horen zodat de repeatknop snel te vinden is, want dit vind ik gewoon mooi.