Ray LaMontagne - Part of the Light (2018)

“Such a Simple Thing” is nu te beluisteren via Youtube. Het nummer brengt je terug naar zijn eerste albums. Veel meer dan een gitaar en zijn geweldige stem is er niet nodig om een nummer te maken waar je stil van wordt. Het lijkt erop dat Ray terug is, en dit op de manier zoals hij dat het best kan: ruw en intiem. Benieuwd naar de rest van de cd.

Eigenlijk hoop ik een beetje op het warme bad van de vorige langspeler. Dat hoor ik in de openingsakkoorden en productie van de vocalen eigenlijk gelijk al terug. Dit is wat dat betreft ook kilometers verwijderd van de Ray ten tijde van Trouble. Dat lijkt me ook helemaal niet erg, in tijden dat de we een beetje in een muzikaal interbellum zitten mag Ray best wat comfortabele muziek maken waar men op weg kan dromen. Ben benieuwd naar de rest van de plaat.

Prachtige eerste single. Het lijkt erop dat hij de lijn van de psychedelische laatste plaat niet doorzet, maar terug gaat naar zijn roots. Ben benieuwd!

Ja Ray is bepaald geen muzikant uit het linkerrijtje voor mij, helemaal na dat gehijg op de vorige 2 albums had ik niet het idee dat hij ooit nog hoorbaar spul zou uitbrengen. Maar zie daar: eerste nummer is al direct stukken beter dan de vorige 2 albums bij elkaar. Laat maar komen.

Dat open geluid! Ik vind het gehijg op de vorige twee platen waar Hendriks aan refereert ook heel lekker, overigens. Maar deze single dus. Such a simple thing belooft met die bijzondere hese doch heldere stem van Ray zoveel goeds

Zekers moooi

Wat een prachtig nummer is Such A Simple Thing! , ben benieuwd naar de rest.

"paper man" is ook te beluisteren! Ook weer een sterk nummer. doet in de verte wat denken aan een 70's elton john, vooral stem geluid op bepaalde momenten.

'Such A Simple Thing' doet me erg denken aan 'The Island' van JJ Grey & Mofro. Beide zeer prettige nummers.

Het is al weer twaalf jaar geleden dat ik kennis maakte met de muziek van Ray LaMontagne in de vorm van Till the Sun Turns Black. Dat album kroop langzaam onder mijn huid en het was niet meer dan logisch dat Trouble, het album daarvoor, snel volgde (debuut Acre of Land ken ik nog steeds niet).

LaMontagne paste precies in het rijtje artiesten waar ik die jaren graag naar luisterde. Niet verwonderlijk dat ook Gossip in the Grain goed beviel. Wat dat aan gaat vond ik opvolger Supernova toch een stapje terug: het was me iets te gemakkelijk in het gehoor klinkend wat ik niet helemaal bij hem vond passen.
De wat meer met psychedelisch rock doordrenkte Ouroboros vond ik ook een stuk lastiger.

Je zou kunnen zeggen dat Part of the Light voor mij persoonlijk een beetje een 'erop of eronder plaat' gaat worden. Haak ik hier definitief af, of blijf ik Ray omarmen?

Op As Black as Blood Is Blue neigt ie wat naar Mark Lanegan en bij opener To the Sea maak ik de ongetwijfeld zeer bizarre link met nummers van Brian May ten tijde van Queen (en dat slaat nergens op, maar het blijft maar rondspoken).

Het is wel weer een terugkeer naar zijn oudere werk vind ik. De rauwe hese stem is natuurlijk erg herkenbaar, maar ook muzikaal gaat ie weer terug zijn eigen tijd in. Van mij mag het, want hier kan ik toch best weer wat mee. Ik omarm hem dus nog steeds.

Na 2x luisteren wil ik er nog geen cijfer aan vast plakken, maar er staan zeker een paar ontzettend sterke nummers op!
Met name de 4 laatste nummers zijn erg goed

Eerlijk gezegd moest ik er even aan wennen. Ik ben groot fan van zijn vorige plaat en dan is dit een flinke overgang. Het begint zich langzaam te ontvouwen. Ik heb nog geen stem, maar ik ga er eerst nog maar eens een paar keer voor zitten.

Ik heb precies hetzelfde. Zijn vorige was zo mooi, bij de eerste luisterbeurten gaat dit nog wat aan me voorbij. Het voelt als een mixed bag, maar wie weet valt het kwartje nog.

Ik heb goede hoop

Hoopte al n paar albums dat hij zijn oude sound weer terug zou vinden en nu hij dat heeft gedaan vind ik 't saai worden. Zet wel weer till the sun turns black op.

Ik heb de plaat inmiddels op lp. Mooie bijzondere verpakking van de plaat; zoiets nog nooit gezien. Dat is meerwaarde voor mij, maar wel absurd duur (€35,-). De muziek landt steeds meer. Minder homogeen dan zijn vorige, maar zeker de moeite waard. Afwisselend; hard en soms gevoelig. De productie komt heel mooi uit op vinyl. Dat is voor mij altijd net dat extra's na de Spotify uurtjes.

Toch wel een verrassing dit album. Ik vind dat hij met een aantal nummers (een eerste beluistering) meer de essentie weet te raken, minder vorm, maar straight from the heart. De blues komt meer uit zijn tenen als het ware en het valt ook goed op zijn plek, waardoor ook het geheel meer zeggingskracht krijgt.

Wat natuurlijk direct opvalt is dat hij vocaal veel meer brengt dan op de voorganger, waarop hij toch wel erg bang was dat de buren het zouden horen. Hij klinkt veel meer bevrijd, ook geholpen door de veel betere productie dan voorheen. Op Part of the light komt dat dreinerige nog even terug en ook de afsluiter is een beetje jammer, maar voor het overige klinkt dit veel krachtiger. Van It's allways been you en Let's make it last zou je ook nog een probleem van de fluistertoon kunnen maken, maar daar vind ik het wel gepast en dus komt hij ermee weg en Let's make it last is ook gewoon een geweldige compositie. Wel ben ik blij dat hij de nummers daarop echt los gaat en mij echt weet te raken. Waar je op Ouroboros loopt te wachten op iets dat nooit komen gaat, daar gebeurt dat nu veel eerder. Ourororos had eigenlijk geen enkel nummer dat je wat meegeeft voor later, die staan er deze keer genoeg op. Ray LaMontagne zal nooit mijn favoriete artiest worden, maar met dit album waarschuwt hij mij dat ik hem in de gaten moet blijven houden. En als hij belooft de volgende keer nog minder te fluisteren dan zet ik ook de opvolger vast weer met plezier op.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ray LaMontagne - Part Of The Light - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ray LaMontagne maakte met zijn debuut Trouble direct een onuitwisbare indruk. De muzikant uit Nashua, New Hampshire, deed dat vooral met zijn stem, die je bij de strot greep en niet meer dacht aan los laten.

Trouble is zo’n plaat waar je als muzikant een heel leven tegenaan kan hikken, maar ondanks het feit dat de plaat nog altijd wordt gezien als Ray LaMontagne’s beste plaat heeft de Amerikaan inmiddels meerdere hoog gewaardeerde platen op zijn naam staan.

Op zijn laatste platen koos hij voor een wat steviger en psychedelischer geluid, maar de laatste songs op het in 2016 verschenen Ouroboros waren toch weer wat meer ingetogen.

Het is een lijn die wordt doorgetrokken op de eerste tracks van Part Of The Light, al weer het zevende album van Ray LaMontagne. Part Of The Light wordt hier en daar omschreven als een plaat waarop de Amerikaanse muzikant terugkeert naar het geluid van zijn eerste platen, maar dat is wat mij betreft maar ten dele het geval.

Vergeleken met zijn vorige platen kiest Ray LaMontagne absoluut voor een wat minder rock georiënteerd geluid, maar Part Of The Light klinkt ook minder rootsy dan zijn vroege werk. Veel songs op de nieuwe plaat hebben een 70s feel en herinneren aan de grote singer-songwriters uit de eerste helft van de jaren 70. Part Of The Light rockt over het algemeen misschien minder dan zijn voorgangers, maar klinkt nog steeds wat psychedelisch (ik hoor meerdere keren wat van Pink Floyd), wat ik persoonlijk prachtig vind passen bij de fascinerende stem van Ray LaMontagne.

Veel songs op de plaat slepen zich in een laag tempo voort en zijn voorzien van een vol en loom geluid vol fraaie details, waaronder prachtig gitaarwerk van Carl Broemel. Het is een geluid dat fraai combineert met de prachtige zang van Ray LaMontagne, die verrassend ingetogen zingt en niet iedere noot uit de tenen haalt. Voor liefhebbers van het vocale geweld van de eerste platen van de Amerikaan klinkt het misschien wat voorzichtig, maar ik vind het prachtig.

Part Of The Light is een plaat vol onderhuidse spanning en betovering en die onderhuidse spanning en betovering hoor je ook in de stem van Ray LaMontagne. Het is muziek die bij oppervlakkige beluistering misschien nog snel vervliegt, maar nadat ik Part Of The Light met de koptelefoon had beluisterd was ik verkocht.

Zeker in de meest psychedelische songs is de muziek van Ray LaMontagne heerlijk dromerig, maar ook als hij kiest voor een betrekkelijk eenvoudige folksong klinkt zijn muziek zweveriger dan ik van hem gewend ben. Het zorgt misschien niet voor de ruwe impact van een album als Trouble, maar hoe vaker ik naar Part Of The Light luister hoor dierbaarder de songs op de plaat me worden en hoe meer ik onder de indruk raak van de atmosferische klanken en de wonderschone vocalen.

De twee wat stevigere tracks vind ik wat minder, al is het maar omdat ze het bezwerende karakter van de plaat verstoren, maar ik gun Ray LaMontagne zijn uitbarstingen. Zeker wanneer de zon onder is voorziet Part Of The Light de ruimte van prachtige klanken waarbij het heerlijk wegdromen is, maar waarvan je ook geen noot wilt missen, ook niet als de plaat je aan het eind een paar keer ruw met beide benen op de grond zet. Part Of The Light roept vooralsnog gemengde reacties op, maar ik behoor tot het kamp dat de nieuwe Ray LaMontagne schaart onder zijn beste platen. Erwin Zijleman

Recensie ROAR E-zine:
Ray LaMontagne – Part Of The Light | ROAR E-Zine - roarezine.nl

Ray LaMontagne laat op zijn nieuwste plaat een behoorlijke ontwikkeling horen. Na het vrij experimentele Ouroboros van twee jaar geleden, brengt de Amerikaan met Part Of The Light een album dat goed in balans is.

Een mooi samenspel van akoestische gitaren leidt albumopener ‘To The Sea’ in met een stijl die we van Ray LaMontagne kunnen verwachten. Door een intro van 30 seconden laat het mystieke stemgeluid van LaMontagne gelukkig niet lang op zich wachten. Als na een kleine minuut de eerste synthesizer subtiel op de achtergrond wordt ingezet, wordt langzaamaan de stijl hoorbaar die typerend is voor het album: een mix van folk en psychedelische synthesizers die het geheel een warm en dromerig karakter geven.

Na vijf albums waarop folk en pop de boventoon voeren, komt LaMontagne in 2016 met een behoorlijk nieuw geluid op Ouroboros. Door een heersende klank van psychedelische rock en een aantal nummers met stevige, elektrische gitaren wordt de folk wat meer naar de achtergrond gedreven. De trend op Ouroboros is, na vijf platen zonder schokkende ontwikkelingen, op zich een positieve. Echter, door het experimentele karakter vallen enkele passages wat uit de toon, waardoor de juiste balans ontbreekt.

Op Part Of The Light is folk weer het dominante genre, maar de invloeden van Ouroboros zijn duidelijk hoorbaar. LaMontagne vormt de basis van de langspeler door zijn typische folk aan te vullen met de veelvuldige inzet van synthesizers en elektrische orgeltjes, zoals op het titelnummer en ‘It’s Always Been You’. De stevigere invloeden van Ouroboros dringen vooral door tot ‘As Black As Blood Is Blue’ en ‘No Answer Arrives’, maar ook op de single ‘Paper Man’. Deze zorgen voor een prettige afwisseling op de nummers die vooral een warm en dromerig karakter hebben en zijn goed over het album verdeeld. Hierdoor weet LaMontagne met Part Of The Light een uitgebalanceerde plaat neer te zetten.

Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe albums en tracks:

Zoals ik van sommige goede vrienden weet waar ik ze voor het eerst zag, weet ik nog waar ik was toen ik voor het eerst Ray Lamontagne hoorde. Ik was in de op de destijds op de Drieharingstraat gevestigde Boudisque in Utrecht, het moet in 2006 zijn geweest. Daar draaiden ze een vrij lang en meeslepend nummer, waar ik gelijk door werd gegrepen. Bij navraag bleek het Within You van zijn tweede album dat net verschenen was. Gelijk gekocht? Nou nee, het was het tijdperk van downloaden en cd’s branden. Pas later kocht ik het album alsnog, waarschijnlijk in de aanbieding. Het grootste wapen van het gevarieerde album Till The Sun Turns Black was en is de doorleefde stem van de Amerikaanse singer-songwriter met een flinke rasp. Daarmee weet hij je vooral te raken als die de hoogte in schiet, zoals in de aangrijpende titeltrack.

Pas later leerde ik zijn bijna net zo mooie debuutalbum Trouble kennen en tijdens zijn concert in Tivoli in 2009, dat ik met mijn vrouw bezocht, speelde hij ook veel werk van Gossip in the Grain (2008). Helaas nam hij op de daaropvolgende albums afscheid van de nummers met soul- en country-invloeden en fraaie ballads. Supernova (2014) ging compleet langs mij heen en Ouroboros (2016) was een best mooie, maar ook wat moeilijke psychedelische plaat.

Op zijn nieuwe album Part Of The Light zijn die psychedelische invloeden nog steeds aanwezig. Vooral in de rustigere nummers als Part of the Light, It’s Always Been You en Let’s Make It Last en het Goodbye Blue Sky pakt dat vrij goed uit. Vooral in dat laatste, dynamische nummer is Pink Floyd nooit ver weg. De minste tracks zijn As Black As Blue en vooral No Answer Arrives, waarop Lamontagne iets te krampachtig wil laten zien dat hij ook stevige rocksongs kan maken.

Uiteindelijk blijkt toch single A Simple Thing het hoogtepunt. Het is een prachtige ballad, waarin hij teruggrijpt op het geluid van zijn eerste albums. Het is prijzenswaardig dat Ray Lamontagne op zoek blijft naar vernieuwing, maar uiteindelijk is hij toch op zijn best als hij liedjes ‘klein’ houdt. Als een straatmuzikant met baard heeft hij niet meer nodig dan zijn stem en gitaar om mensen te raken.

Prachtige verpakking inderdaad. En er zijn plekken waar dit een stuk minder duur is (22 eurootjes thuis).

En over het landen van de muziek gesproken: des te vaker je deze plaat hoort, des te beter 'ie wordt. Dit is nou echt een voorbeeld van een album wat je vaker moet horen. En inderdaad: wat klinkt het goed vanaf vinyl.

Ik vind deze plaat toch wat tegenvallen. Misschien moet ik Part of The Light nog een kans geven, maar tussen de vele toffe releases van de afgelopen tijd merk ik dat ik deze het minst luister van allemaal. Vind de plaat ook niet zo consistent als zijn vorige album.
Part of The Light bevat mooie melodiën, maar weet mij als geheel toch niet zo te raken.

Uitermate sfeervol, het hele album lang.

De plaat had even een aanloopje nodig maar uiteindelijk bevalt de nieuwe Ray La Montagne me wel.
In eerste instantie was ik toch lichtelijk teleurgesteld, voornamelijk door de wat hardere rocksongs zoals As Black Is Blood Is Blue en No Answer Arrives waar ik Ray zijn stem eerlijk gezegd niet helemaal geschikt voor vind.
Daartegenover is de zweverige afsluiter Goodbye Blue Sky Fraai.
Hoogtepunt blijft voor mij de bloedmooie ballad Such A Simple Thing waar Ray zijn unieke stemgeluid prima uit de verf komt.
Ook het titelnummer is voor mij een aparte vermelding waard.
Voorlopig een score van 3.5 met uitzicht op meer.

Een mooie mix van vintage folk muziek en zijn nieuwe wat meer psychedische sound. Ben niet teleurgesteld.

Gisteren Such A Simple Thing op de radio gehoord. Meteen dacht ik: yep, dit is terug de Ray waar ik van hou. Z'n vorige twee albums konden me maar matig boeien.

Halfje erbij. Dit omdat hij nu speelt op de stereo gewoon ouderwets op ceedee. Qua geluidskwaliteit is er niks beters, alles komt mooi tot zijn recht in deze plaat. Mooi geproduceerd, mooie afwisseling. Echt erg goed, en toch weet het besef dat het luisteren via spotify oid niet kan tippen aan een echte geluidsdrager.

En deze is ook al weer mooi, mooi, mooi. Hij maakt zulke zuivere muziek, dat is wat in me opkomt: zuiver, puur. Heerlijke roots-inslag, maar wel verpakt in verschillende stijlen. En hij wel een dotje zingen, die Ray.

Binnenkort een nieuw album van Ray dus deze weer eens uit de digitale kast getrokken. Heb hem destijds vrij weinig geluisterd maar het is toch wel een erg fijn album. Wat meer rock dan soul en dat ligt me wel. Paper Man is bij nader gehoor echt schitterend zelfs.

Wow , geweldig nieuws alvast. Deze plaat had ik toevallig vorige week nog opstaan. Blijft een mooi plaatje ...