The Greatest Hits '92 Vol. 3 (1992)

Oochie Coochie lalalaaaaaa!

Over het algemeen een prettige verzamelaar van een prettige serie.

3,5.

Erg lekkere verzamelaar met veel lekkere nummers: Incognito, Lois Lane, SL2, Mr Big, Vanessa Williams en Joe Public.
Ook Beckie Bell, nog steeds leuk om naar te luisteren!

Bekende verzamel-CD serie die gelopen heeft van 1990 t/m 1996.
De labels K-Tel en Arcade waren inmiddels vervangen door EVA en Magnum.
Deze kwam uit in augustus 1992 en stond 4 maanden in de album Top 50 en haalde uiteraard ook nog de nummer 1 positie.
In '92 stond er nog redelijk veel goede muziek in de hitparade.

Typisch is dat deze CD begint en eindigt met Freddie Mercury, die in november 1991 overleed.
We Are The Champions (1977) werd hierdoor voor de tweede keer een grote hit en Barcelona (1988) schopte het hierdoor tot het item van de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona. Beide nummers vind ik nog steeds geweldig.

Normaal gesproken skip ik jaren 90-versies van jaren 70 of -80 hits wel, maar dat doe ik met deze van Incognito (van Stevie Wonder) niet. Kabbelt lekker voort.
Steppin' Out Tonight blijft een leuk disconummer en I Call Upon is een fijne Nederlandse ietwat ambient-achtige house track die in de tipparade bleef steken.
De zingende Zweedse tandarts Dr. Alban scoorde met It's My Life wel een grote hit, die je nog regelmatig hoort op de radio, maar die ik eigenlijk nog steeds wel teveel gehoord heb.
Daarna volgen een stuk of 4 vervelende nummers met het vreselijke onbenullige Poing (en dat is dan ook nog het langste nummer van de CD) als dieptepunt. Ik moest er toen ook al niets van hebben, net als van die ragga-rage die toen een paar jaar populair was.
De zusjes van Lois Lane hadden destijds contact met geilneef Prince en dat hoor je dan ook meteen in Qualified terug, wat hij mede produceerde.
En Vogue heeft een fijn R&B-nummertje uit de tijd dat het in dit genre nog een beetje vooruit ging en Joe Public heeft ook een heel aardig hiphop-achtig nummer.
Jump van de Kris Kross hiphop-jongetjes met hun veel te wijde broeken, doe ik dan maar bij de guilty pleasures en Everything But You van Ugly Kid Joe blijft een lekker hardrocknummer.
De echt wel goede hardrockers van Mr. Big scoorden hier met hun kampvuurballad (net als die andere hardrockers van Extreme met More Than Words een jaar eerder) een nummer 1 hit, zonder dat ze daarna populair bleven.
Het wat onderschatte Wet Wet Wet heeft hier met hun popsoul ook weer een beklijvende hit en soulzangeres Vanessa Williams scoorde door wel heel erg in de Whitney Houston modus te gaan een grote hit met Save The Best For Last, wat ook vast iedereen nog wel kent.

Leuk om weer een keer gehoord te hebben (bijna) allemaal. Kom ik toch net aan 3,5*

Van Poing moet je de humor inzien. Neem het niet te serieus.

Al met al steekt de gemiddelde hedendaagse Hitzone hier wel erg bleekjes bij af. Ook Poing is vermakelijker dan het gros wat daarop te vinden is.

Niet dat er geen goede (en tegelijkertijd toegankelijke) muziek meer gemaakt wordt. Maar het bereikt de massa gewoon een stuk moeilijker.

en het zomerdeel van 1992 was ook nooit gefileerd

Wat mij toen al weerhield om zulke verzamelcd's te kopen is de kloof tussen verantwoordelijke pop (wat toen nog grootschalig aanwezig was) en vlotte popdance/house. Wat dat betreft waren de 1990 delen veel praktischer door steeds 2 delen tegelijk uit te brengen, netjes verdeeld over genres.
Ook dit deel grossiert weer in veilige leefkuilpop van Wet Wet Wet, Vanessa Williams, Queen (waarom was dit een hit in 92?? ) en Mr. Big.
Dan krijgen we wel de revamped Lois Lane met het zeer sterke Qualified, de pretrock van Ugly Kid Joe, de Stevie Wonder cover van Incognito en de classic van En Vogue, My lovin'.
Voor de dance ook weer van het platte It's my life (nooit kunnen waarderen) en het 80's aandoende Gypsy rhythm naar de sublieme housepop van Beckie Bell en het ietwat afwijkende First Contact.
Poing kan ik nog wel om lachen.

En met Kris Kross, MC Brains en Joe Public ook nog wat radiovriendelijke hip pop.
Weer een stuk beter dan de eerste 2 delen van 1992 met niet echt uitschieters aan de goede als slechte kant.

Beste track: En Vogue-My lovin'
Slechtste track-Dr.Alban-It's my life

Binnen z'n genre valt It's my life behoorlijk mee. Slim liedje en hoorbaar niet iets wat binnen 1 uur klaar was.

Het is btw een vroege van Denniz Pop, die vaak gekoppeld was aan (nog steeds) hitmachine Max Martin.

En nr 7 is wmb de uitschieter hier. Een blijvertje, toen al gewaardeerd en nu nog steeds.

Deels was er natuurlijk de enorme aandacht richting Queen na Freddies overlijden. En We are the Campions werd een anthem destijds tijdens de Uefa-cup wedstrijden van Ajax, wellicht dat het daarom oplaaide?
Ik herinner me bijvoorbeeld de 1e finalewedstrijd in Turijn waar de supporters lang na de wedstrijd nog steeds in het uitvak dit zaten te zingen en de spelers nog de kleedkamer uitkwamen richting dat vak. De returnwedstrijd in Olympisch stadion te Amsterdam was het uren voor de wedstrijd ook continu te horen.
Paar weken later kwam het ineens weer in de top40.

https://youtu.be/H8lVvobHs6c

Ik was daar ook in het Delle Alpi stadion in Turijn als PSV supporter maar ik heb mij toen bijzonder vermaakt. Ik zie Jonk nog van afstand uithalen met het idee van doe dat nou niet, maar het resultaat was een wereldgoal. Ik weet dat wij in het uitvak lang moesten wachten om het stadion te verlaten maar dat wij We are the Champions hebben gezongen dat weet ik echt niet meer. Dat weet ik nog wel na de Europacup 1 finale van PSV tegen Benfica in 1988 in het Stuttgarter Neckerstadion, dat dan weer wel! 14 en 15 heb ik toendertijd nog op vinyl gekocht en 18 al in 1987, zal wel met de Olympische spelen te maken hebben gehad in 1992 (Ellen van Langen!). 2 en 5 vond ik vrij irritant maar dat vond ik toen steeds vaker in de top 40 met als ultieme dieptepunt nummertje 6.