Junior Kimbrough & The Soul Blues Boys - All Night Long (1992)

Buddy Guy heeft op het geweldige Sweet Tea een aantal nummers van Junior Kimbrough gecoverd. Een vogeltje genaamd pretfrit heeft dat wereldwijd gemaakt. En aangezien ik dat een geweldig album vond, heb ik besloten om iets van Kimbrough uit te proberen. Dat is dus dit album geworden, maar dat is onderhand geen verrassing meer.

Junior Kimbrough voelt wat autenthieker aan (zoals pretfrit al 'waarschuwde' lees ik net) en begrijp opeens ook pretfrit's opmerking (re: Buddy Guy klinkt als een showbinkie met handtas en valse wimpers). Dat wil niet zeggen dat Sweet Tea in mijn aanzien is gedaald; ik vind dat nog steeds een retestrak album waar ik een harde plasser van krijg.

Hoe dan ook, All Night Long is een geweldige plaat. Ik moet wel zeggen dat ik de versies van Guy - op het moment - prefereer. Zo gek is dat niet, die zijn ook beter, maar dat komt misschien wel meer omdat ik gewend ben geraakt aan de uitvoeringen van Guy. Vooral Done Got Old van Guy is weergaloos. Nou ja, dat neemt niet weg dat Kimbrough puik werk heeft afgeleverd.

Ik hoop dat de nacht snel valt. Iets zegt mij dat dan pas Kimbrough's muziek echt tot zijn recht komt.

Ik waardeer het autenthieke enorm, maar niet alle nummers zijn altijd even boeiend. Kimbrough is een aardige zanger, maar soms - misschien dat ik op m'n kop krijg voor het volgende, maar die risico neem ik - mis ik wat beleving. Niettemin, een uitstekende plaat.

nee hoor, ik ga je niet op je kop geven, daarvoor heb ik te veel met je te doen. Kimbrough staat bekend om zijn "beleving" en jij ervaart het niet...wat erg voor je

Draai dit album nog eens als je in een ruige bui of iets dergelijks bent. Borsthaar opplakken, whiskyglas met appelsap vullen en dan proberen een harde boer te laten wil wel eens helpen

Haha, ik zal eens een poging wagen. Beloofd!

Junior Kimbrough is een authentieke blues zanger en gitarist. Op "All Night Long" werkt hij zich door 10 voortstuwende blues nummers. De muziek klinkt hypnotiserend door het steeds repeterende ritme. Dit zou je als inspiratieloos en saai kunnen bestempelen, maar door de beleving van Kimbrough word je meegezogen in de broeierige en meeslepende muziek. Deze plaat is uitstekend geschikt voor de late uurtjes onder het genot van een alcoholische versnapering om je vervolgens te wanen in het sompige zuiden van de Verenigde Staten.

Ijzersterk!

Kimbrough had zijn eigen juke-joint, waar de Stones en Bono nog binnenvielen, maar die is na Kimbrough's dood, in vlammen opgegaan.

Niet omdat Bono er geweest was?

Jezus, wat woon jij ver weg zalwelnikszijn! De reden waarom de joint in de fik ging weet ik niet, maar ze zullen het niet erg heet gekregen hebben van het bezoek van Bono, lijkt me.