Will Stewart - County Seat (2018)

Sympathiek countryrock plaatje waar ik persoonlijk meer country dan rock in hoor. Luistert lekker weg maar kent vooralsnog geen echte uitschieters en dat is jammer. De twee kortste liedjes blijven misschien nog wel het meest bij. Beide zijn erg fraai. Ik zet in op een 3,5* maar sluit niet uit dat dit nog gaat stijgen tot een 4*.

Will Stewart groeide op in Birmingham Alabama, maar verhuisde zoals zovelen naar Nashville om aldaar een gewaardeerd gitarist te worden in diverse samenstellingen. Maar gerespecteerd of niet, de heimwee naar de plek waar het allemaal begon won het uiteindelijk van de stad waar je het gemakkelijkst aan de bak komt. Hij keerde terug naar Birmingham, maar dat betekende nog niet dat hij ook dat aloude gevoel van weleer terug had. De zoektocht naar dat gevoel staat centraal op dit album dat jammer genoeg nogal aan de korte kant is. De sound is bij vlagen licht Byrdsachtig met een stem die soms wat Dylaneske uithaaltjes heeft en vreemd genoeg doet zijn stem me ook een beetje aan een andere Stewart denken: niet Rod maar Al.

Country Seat dat in de VS vorig jaar al uitkwam, begint met 2 aanstekelijke up tempo songs. Brush Arbor volgt als prachtig ingetogen miniatuurtje, een eerste teken van heet hoge niveau dat ons nog te wachten staat. Otis in the Morning duurt nog geen minuut en is een akoestisch instrumentaaltje dat als brug dient voor het 2e deel. Een 2e deel waarbij het niveau echt erg hoog is. Heaven knows why is een prachtig duet, maar met wie heb ik niet kunnen vinden. Dan volgen met Equality, Al en Country Seat de 2 absolute hoogtepunten van dit album. Wat een prachtige nummers zijn dat zeg. De afsluiter is een heerlijk uitgevoerde cover van Mine is a lonely life, ook het enige niet zelf geschreven nummer van dit album. Hoe vaker ik dit album draai hoe beter hij wordt.