U.S. Maple - Long Hair in Three Stages (1995)

Godverdomme wat een briljant hoopje lawijt is deze plaat! Meer dan eens doet dit mij denken aan Captain Beefheart - de songs schieten alle kanten uit en dreigen op elk moment uit elkaar te vallen -, maar dan met een zenuwachtige noise-rock saus erover. De gitaren hebben iets van EVOL-era Sonic Youth, maar in tegenstelling tot SY klinkt dit allemaal een stuk frisser en behendiger. En de zanger klinkt alsof hij net voor de opnames twee sloffen Groene Michel heeft gerookt.

Voorlopige favorieten zijn "Letter to ZZ Top" en "State Is Bad" (de meer "conventionele" nummers op de plaat), maar dit plaatje is eigenlijk in zijn geheel gewoon een bijzonder plezant zootje ongeregeld - ik krijg er alleszins niet genoeg van!

Enne, geen eerdere reacties? Waar zijn al die noise-rock aanhangers hier? (alhoewel, ik moet feitelijk niet spreken, want ik heb deze ook nog maar sinds een weekje ontdekt)

Hier dan eindelijk
Tijdens het bestaan van deze band was ik behoorlijk geobsedeerd, en momenteel ben ik U.S. Maple weer helemaal aan het herontdekken. Ik vind ze nu nog genialer dan toen. De nummers worden uit elkaar getrokken en met plakbandjes weer in elkaar gezet tot heel vreemds.

Ik heb ze destijds een keer live gezien (samen met Melt-Banana, waanzin) en dat was een verwarrende en bizarre ervaring. De band stond (gespeeld? Dat werd nooit duidelijk) verdwaasd op het podium en pielde wat op de manier die "normale" bands doen voor het eerste nummer losbarst. De zanger lispelde er wat overheen en opeens was het afgelopen, het publiek net zo wazig achterlatend als de band. Maar na afloop bleken al die scheve melodietjes wel in mijn hoofd te zitten en besefte ik dat er een heleboel stukjes uit nummers waren gespeeld die aan elkaar waren geplakt.