Andrea Corr - Ten Feet High (2007)

Wat leuk dat ze solo is gegaan. ^^
In The Corrs vond ik ze altijd een geweldige stem hebben.

Ik ben daar ook zeker wel benieuwd naar. Hoewel ik toch enigszins mijn hart vast hou over dit soloalbum, denk ik dat mits Andrea Corr blijft teren op het succes van The Corrs dit soloalbum wel goed gaat scoren (bij mij). Als dit album net zo celtisch en folky wordt als de oudere platen van The Corrs hoef ik nergens bang voor te zijn. Zo lang het maar niet platte en overgeproduceerde pop is, ben ik nergens bang voor. Andrea heeft een mooie stem.

Even de video van Shame On You toegevoegd.

The Corrs hebben het bij mij altijd al goed gedaan, zowel met de pop- als celtische folkplaten, dus ik denk dat ik dit album ook wel zal appreciëren.
De twee nummers die ik al gehoord heb klinken in ieder geval niet slecht. Shame On You zou zo op het album In Blue gestaan kunnen hebben, een uptempo pop-song die blijft hangen.
Hello Boys is dan weer iets totaal anders, iets dat ik nergens terugvind op ener welk Corrs-album. Het is erg wennen aan het geluid, en na x aantal luisterbeurten is het wel aardig maar niks meer dan aardig.

Valt me een beetje tegen, klinkt als een gewwon Corrs album, ik had gehoopt op iets meer risico van Andrea.

neen, klinkt helemaal niet zoals The Corrs; tesamen hadden ze tenminste nog kwaliteit. Hoe mooi ik haar stem ook vind, dit commercieel gedrocht valt inderdaad tegen...

De nummers op dit album geven me een ander gevoel dan bij The Corrs, maar het is verder wel heel degelijk. Nou kan Andrea met haar stem van ieder nummer wel iets moois maken. Hello Boys en Shame on You zouden als Corrs-nummers niet kunnen maar solo maakt ze er toch weer wat van. Het is waar dat ze enkel op die nummers en op This Is What It's All About wat risico neemt, verder zijn er geen bijzonderheden. Ikzelf vind Ten Feet High en Champagne from a Straw erg mooie popsongs, maar ik had toch graag nog iets meer van dat soort pakkende, krachtige nummers op het album gezien. Maar misschien ben ik ook wel verwend omdat The Corrs samen al zoveel goede liedjes gemaakt hebben.

Andrea Corr – Ten Feet Rising

Is zij niet…? Ja, zij is het ene deel van The Corrs. Dat ene deel dat een verdienstelijk solodebuut aflevert. We kennen The Corrs allemaal als lieve dames die mierzoette muziek brachten. Solo is Andrea ook best braaf, maar toch nog net iets gewaagder dan met The Corrs.

Bij de eerste track ‘Hello Boys’ horen we bijvoorbeeld al een aardige dosis electronische invloeden. Terwijl de goed gelukte cover van Squeeze ‘Take me I’m yours’ iets weg heeft van Kylie Minoque’s ‘Slow’. Die electrosound is niet geheel verwonderlijk, als je nagaat dat de productie in handen is van Nellee Hooper (eerder deed hij dat al bij Björk en Massive Attack).

Die mooie sound en sfeer is goed terug te horen op de rest van dit album. Echte ‘The Corrs-tracks zijn er ook in de vorm van de titeltrack, ‘Ideal World’, 24 Hours en ‘This is what it’s all about.

Executive producer van dit album is niemand minder dan Bono. Hiermee wordt meteen duidelijk dat de platenmaatschappij van Andrea alles in het werk stelt om dit een geslaagd album te laten worden. Zelf doet Andrea dat al door alle tracks zelf te schrijven, met uitzondering van de eerder besproken cover.

Ten Feet Rising is een fijne, geen-dertien-in-een-dozijn popplaat.


3 sterren

Jeffrey van den Berg

Goede recensie, maar ik moet opmerken dat het album Ten Feet High heet.

"ten feet high" vind ik één van de saaiste cd's met Andreas stem. Electronische muziek moet ze gewoon weglaten en gewoon weer op de oude manier gaan spelen. A la Corrs dus . Ik was na 2 keer luisteren de cd al helemaal zat. En dat als fan...

Het doet me heel weinig.

The Corrs hebben altijd op twee paarden gewed: ofwel prachtige Keltisch geïnspireerde songs, ofwel luchtige popniemendalletjes. Andrea Corr kiest solo jammer genoeg voor de simpele pop. Na het sterke 'Home' maakt dit van dit album toch wel een ontgoocheling.
Slecht is het allemaal niet in een wereld van afschuwelijke rap, hip hop, r&b, house, techno ... , toch zat er zoveel meer in ...