Gal Costa - Gal (1969)

In 1967 bracht deze Gal Costa met Caetano Veloso het album Domingo uit. Die heb ik echter nog niet kunnen beluisteren, evenals de naar verluidt schitterende verzamelaar die in 1968 uitkwam en enkele van de belangrijkste muzikanten van de Tropicália-beweging verenigde. In 1969 kwam Gal echter meteen met twee solo-platen aanzetten, en hoewel beiden amper voor elkaar moeten onderdoen, gaat mijn voorkeur, als men een geladen revolver tegen mijn voorhoofd zet, toch lichtjes uit naar deze uitgave. Net wat korter, maar daar gaat het in wezen niet om; ik vind het experiment hier wat verder doorgedreven, als of je in een psychedelische jungle verzeild bent geraakt, met zweterige ritmes, nerveuze baslijnen en ander geestverruimend spul in de vorm van aparte, creatieve en originele instrumentatie.

Komt daar nog eens bij: het mooie stemgeluid van Gal Costa, die de nummers naar een hoger plan dirigeert. Eigenzinnigheid wordt hier op fraaie wijze samengebracht met engagement, terwijl de zang even vaak weemoedig en lief als nijdig en snauwend klinkt. Eigenlijk wordt dit album steeds vreemder naarmate het einde nadert, waardoor Objeto Sim, Objeto Nao misschien wel de ultieme trip door die broeierige jungle is, en de afsluiter freaky begint, maar de schoonheid in al die waanzin naar voren brengt (en de waanzin vervolgens toch nog laat gloriëren).

4 sterren