Crippled Black Phoenix - A Love of Shared Disasters (2007)

Meesterlijk album, zoveel invloeden en toch een geheel!

“Hee, heb je die plaat F#A# (Infinity) van Godspeed!You Black Emperor gehoord?”
“Ja, pfoe… wat een zware plaat zeg, maar wel erg knap gemaakt.”
“Weet je wat? Zullen wij ook zo’n plaat maken, maar dan toegankelijk?
“Ja, dat is een goed idee; dezelfde sfeer, maar dan ook voor de simpelere ziel aanhoorbaar!”
“Dan ga ik even rondbellen om meer leden te werven, want we moeten natuurlijk wel een uitgebreid arrangement aan instrumenten hebben…

Het zou zomaar het gesprek tussen Justin Greaves (Electric Wizard) en Dominic Aitchison (Mogwai) kunnen zijn waaruit Crippled Black Phoenix uit voortbloeide. Waarom? Nou, omdat de donkere sfeer van GYBE prachtig wordt uitgevoerd, maar dan niet in nummers van 20 minuten, maar afwisselend van droefgeestige popsongs naar languitgestrekte postrock en donkere ambient.

Is dit dan een slap aftreksel van één van de meesters van de postrock-scene? Nee, helemaal niet zelfs. Hoewel wel alle factoren van GYBE voorbij komen; blazers, strijkers, vertellers, en langzame soundscapes, wordt het nergens saai of onorigineel. Waar je bij veel postrock-bands de laatste last van hebt (talloze dejà vu’s), weet juist CBP iedere keer voordat je dat ook maar durft te denken dat te voorkomen door een luchtigere popsong. Vooral de wat toegankelijkere nummers zijn prachtige, sfeervolle liedjes die zo ontzettend tijdloos klinken. Hoogstwaarschijnlijk komt dit door het gebruik van instrumenten uit de zogenaamde Victorian Era (eind 19e eeuw in Engeland). Wellicht is dat dan ook de reden dat ze de songs op hun album Endtime Ballads noemen…

Een album die je als postrock-liefhebber echt moet hebben gehoord, maar ook als je van een beetje droefgeestige muziek houdt; een geweldige aanrader!

ga ik vanavond zien, en neem ik gelijk dit album mee

Was een mooi optreden met een brak geluid. heel wat instrumenten (zoals de cello, viool en piano) vielen onhoorbaar in de mix. Toch de 2Lp meegenomen, het klinkt vooralsnog erg lekker. De vergelijking met F#A# snap ik niet. Ook niet in compacte versie

heb deze nog niet zo vaak gehoord en ben `m nog verder aan het ontdekken, maar ben er nu al helemaal gek op.
dit doet mijn postrock hart deugt.

ik vond het optreden wel aardig, maar ben nog niet zo ver dat ik me geroepen voel het album te luisteren. Maar wie weet komt het nog.

Trouwens wel opmerkelijk dat ze een stuk uit East hastings (van F#A#) naspelen op paino tijdens Goodnight Europe

Welk stukje? Ik herken het er zo even niet in...

Verder wel een aardig album maar wel wat braaf en saai.

Meesterlijk, ja, .. een tikkeltje langdradig maar wat misschien belangrijker is voor de bijna 80 minuten durende schijf, ze hebben het de tijd gegeven. Er zit rust in de plaat en hoewel de productie wat beter had gemogen is deze niet slecht te noemen. Een donkere plaat die bij mij althans tijd nodig heeft.

Mooi album! Wel een plaat die je een aantal keer moet luisteren voordat de echte schoonheid zich ontvouwt.

Las deze quote op RYM en ik ben het er eigenlijk wel een beetje mee eens.



Vandaag nog weer eens opgezet maar het is mij te gemoedellijk en te braaf.

Oei, ik was toch wel een beetje streng vijf jaar geleden. Dit is best goed, vooral de instrumentale stukken dan, als die zanger begint dan vind er niet zoveel meer aan maar gelukkig is dat op latere albums wel wat beter geworden.

Dit album van CBP is voor mij een voorbeeld van hoe onverklaarbaar muziek voor mij kan zijn. Het album is bij vlagen slordig ingespeeld, de zang is zwak, onvast en soms wat vals. En ik vind het heerlijk!

Toegegeven, de plaat had een aantal rondjes nodig om me te grijpen, maar na mijn zeer goed bevallen kennismaking met Ellengaest was ik erg gemotiveerd om de rest van het oeuvre van de band te leren kennen. Anders had ik het album na een ronde wellicht opgegeven.

CBP weet een beklemmende sfeer vast te leggen. In het eerste deel raakt de band me af en toe nog kwijt in langdradigheid (Long Cold Summer en The Whistler) maar op de tweede plak vinyl is het helemaal raak.

Inmiddels heb ik opvolgers The Ressurectionists en Night Raiders ook aan mijn collectie kunnen toevoegen. Ik ben benieuwd hoe de band zich op die albums ontwikkelt.