The Greatest Hits '93 Vol. 4 (1993)

Bij Go West van Pet Shop Boys kreeg ik vroeger een enorm euforisch gevoel. Dat was voor mij een nummer met een hoeveelheid enorme kracht. Snap ook niet zo goed waarom de meesten juist dat nummer afdoen als een van hun zwakste singles. Omdat het een cover is? Omdat het een van hun grootste hits werd?

Verder lekker veel nummertjes uit de Eurohouse-periode: 2 Unlimited, Culture Beat, DJ Bobo...

Ook opvallend: Aretha en Frankie werden opnieuw uitgebracht en met succes wel. Careless Whisper ( ) en Relight My Fire werden gecoverd.

Window of Hope van Oleta heb ik altijd al een zwak voor gehad, blijft een prachtplaat, Shoop is ook nog steeds tof. En de 3 laatste nummers zijn inmiddels klassiekertjes geworden. Petje af voor de samenstellers

Inderdaad lekkere samenstelling. Natuurlijk staan er wat zaken op die het nu niet meer doen zoals Darell Bell en René Froger maar daar staan wel een aantal klassiekers tegenover. Mijn favoriet was destijds U96 en verrassend genoeg vind ik dat nummer nog steeds erg lekker. Nightswimming, Relax, Natural Woman en Fuzzy mogen er ook nog steeds wezen.

en de laatste van 1993 met nazomerhits en grote namen die terugkeerden en wat echte 1993 classics.

Topnummers van Soul Asylum (mede door de video iconisch geworden), Pet Shop Boys en.......dan is er een gat naar de OK nummers.
De doordrukjes van Culture Beat (mweehh), 2 Unlimited (wel een leukere dan Tribal dance), Salt 'n Pepa meer terug naar de hiphop roots, U96-Night in motion heeft ook nog wel wat en FGTH (maar het zou om de 93 remix moeten gaan en niet het origineel).
Voor de rest toch veel armzalig werk, CB Milton, Take That, Stakka Bo (vreselijk nummer), Darell Bell (tenenkrommende cover), Lisa Stansfield en Oleta Adams met sky radio niemendalletjes, REM niks voor mij en Rene Froger (gewoon Nee).
Dat nummer van Freddie McGregor mag wel blijven, alleen al om die hysterische lach in het begin (Yaaaaahhhhhhhhhhhhhh) maar die van Apache Indian is erg irritant.
Niet echt een fraai deel deze en teveel genres die botsen waardoor het voor mij al nooit een aankoop te overwegen was.

Beste nummer: Soul Asylum-Runaway train
Slechtste nummer: Rene Froger-Calling out your name (Ruby)

pureshores Je vergeet het schitterende nummer van Grant Lee Buffalo te noemen!

die is bij mij niet uitzonderlijk genoeg, komt en gaat, net als DJ Bobo die ik ook niet had genoemd

Die van Stakka Bo vind ik alleen voor het refrein passabel, maar die raps zijn zeer irritant en je moet de video er niet bij zien.

Wat zijn jouw meningen over dit album Poles Apart ?

Liedjes zoals nummer 6 klinken als een wat flauwe vorm van eurodance, die steeds vaker de kop op stak. Muziek die technisch vast goed in elkaar zal zitten, maar voor m'n 41-jarige oren wel érg 'brugklas' klinkt. Sommige andere eurodance e.d. ontstijgt dat. Maar toen het uitkwam was ik zelf een brugpieper + qua smaak de doelgroep.

(Maar later bleek het nog veel erger te kunnen. De leden van Aqua en Toybox waren in 1993 echter nog gewoon anonieme burgers.)

Faces zit er in hetzelfde genre een stukje boven, maar klinkt in de (iets agressievere) albumversie toch wat interessanter.

Die van Grant Lee Buffalo is verder een van die nummers die destijds niet op stond, getolereerd werd als het op de radio/MTV voorbij kwam en verder niks, en met terugwerkende kracht een persoonlijke klassieker is geworden. Vanaf de mid 00's sloop er langzaamaan meer van dat soort muziek de persoonlijke playlists in.

Geen idee wat het op deze cd doet, eigenlijk; overigens eentje in de reeks waarvan ik het bestaan steeds vergeet. Echt afschuwelijk is 'ie (buiten miskleunen als nummer 12) verder niet, beetje op hetzelfde niveau als die hiervoor. Gewoon, een gezellige verzameling liedjes.

Jeugdsentiment, altijd wel een zwak gehad voor de reeks, heb/had er diverse op cassette of CD en heb vorig jaar nog een stuk of 15 uit de reeks voor een grijpstuiver meegenomen, als zodanig leuk om sommige hits nog eens samen terug te horen, als zijnde een afspiegeling van de hitlijst uit het desbetreffende jaar, maar het niveauverschil is wel erg groot.

De uitstekende nummers zijn op drie vingers te tellen (R.E.M., Grant Lee Buffalo, de klassieker van Aretha Franklin), de rest is aardig tot zeer, zeer matig, en dat terwijl ik graag naar de muziek van (bijv.) Pet Shop Boys (sterk album, "Very", waar "Go West" opstaat), Salt 'n Pepa, Lisa Stansfield (onderschat) en U96 mag luisteren. Meer dan 2 sterren kan ik er tegenwoordig niet aan kwijt.