Nik Bärtsch's Ronin - Awase (2018)

‘ Zen funk’ wordt deze stijl genoemd die Nik Bartsch met zijn Ronin Quartet laat horen. Minimalistische en repeterende piano aanslagen die worden begeleid door de overige instrumenten. Je hoort een soort van battle. Ken niet veel andere jazz muzikanten die deze stijl hanteren en Bartsch houdt het al een behoorlijk aantal albums vol. Mij spreekt het erg aan. Soms dreigt het wat te langdradig te worden maar dat weet de band te doorbreken met een mooie switch of break. Erg origineel (je hoort bij de eerste noten meteen dat het Nik Bartsch is) maar niet voor iedereen weggelegd.

Eigenlijk sluit ik me aan bij wat Broem zegt.

Ik zou zelfs nog willen toevoegen dat veel songs wat neoklassieke en ambient-invloeden hebben. Het zit heel dicht tegen het minimalistische aan (denk aan Philip Glass of Steve Reich), maar met een wat meer jazzy inslag.

Wat de muziek zo knap maakt, is de tijd die de musici nemen om de songs op te bouwen. Je moet er dan wel echt voor gaan zitten.

Het is wel echt heel atmosferisch en prachtig allemaal. Wel wat somber soms. Maar ideaal voor tijdens de natte herfstavonden.