The Night Flight Orchestra - Sometimes the World Ain't Enough (2018)

80's Toto, genesis, yes, Asia, Starship en noem ze maar op. Power pop rockers opgelet dus.

Soms heb je van die albums waarbij het kwartje in één keer valt. Dit album valt voor mij onder deze categorie. Wat een vrolijk en fijn plaatje is dit geworden! Nu ben ik als liefhebber van muziek uit de jaren 80 niet helemaal onbevooroordeeld maar het is toch prettig te weten dat dit soort muziek anno 2018 nog gefabriceerd wordt! Bovengenoemde bands (o.a. Toto, Yes en Journey) dringen zich meteen op bij de eerste tonen. Het album is qua lengte precies goed en de productie is fris. Een kanshebber om hoog te eindigen in m'n jaarlijstje. Rest mij enkel de vraag, is dit nu een ultieme guilty plessure of gewoon een steengoede grap?

Heerlijke pop/rock in de stijl van Toto, Foreigner, Asia, en Duran Duran. Ongelooflijk catchy nummers, uitgevoerd met een technische bekwaamheid waar je U tegen zegt. De zanger lijkt wel een versie van Graham Bonnet die echt goed kan zingen ook.

Wederom een prima album van deze band! Want een project kunnen we dit naar mijn mening niet meer noemen. Maakt ook niet uit verder. Ze blijven ons bestoken met heerlijke muziek die sterke referenties heeft met de jaren 70 en 80. Productie ademt die sfeer ook prima uit. Alles klopt er eigenlijk aan. Nummers als hoogtepunt noemen heeft weinig zin. Elk nummer heeft wel 'iets'. Heb ze enkel live gezien via een livestream op het Rockhard festival. Dat was 2 jaar geleden meen ik. Daar vond ik ze nog niet heel erg super eerlijk gezegd. Maar heb hier en daar wel gelezen dat ze intussen gegroeid zijn en tegenwoordig hun mannetje staan.

Prima album waarvoor je wel in de stemming moet zijn. Jammer dat er geen echte toppers op staan.