Renee Rosnes - Beloved of the Sky (2018)

Renee heeft hier een bijna nieuw samengesteld kwintet, en ook gelijk de eerste met Chris Potter.

Eerst wat over de titel van de plaat en de gekozen hoes. Renee liet zich voor deze plaat inspireren door de Canadeze Emily Carr, een post-impressionist die met veel van haar werk de schade die de industrie de natuur toebracht als onderwerp nam. Dit inspireerde Renee tot het schrijven van deze plaat en de titelsong is ook de titel van het werk van Carr:
Scorned as Timber, Beloved of the Sky (1935) by Emily Carr – Artchive

Muzikaal gezien houdt deze plaat het midden tussen third stream en small ensemble chamber jazz. Het kwintet bestaat uit Renee Rosness op piano en composities, Chris Potter op fluit en tenor en sopraan saxofoon, Steve Nelson op vibrafoon, Peter Washington op contrabas en Lenny White op drums. Nelson en Washington speelden beiden al op haar vorige werk Written in the Rocks.

Het samenspel tussen Nelson, Potter en Rosnes is subliem. Er zijn momenten dat de drie elkaar aanvullen en er zijn momenten dat de drie harmnonieus door elkaar spelen, ieder hun eigen improvisaties, en dat stevig bij elkaar gehouden door Lenny White en Peter Washington.

Speciaal voor de vibrafoon is er ook gekozen voor een standard van Bobby Hutcherson (Rosie). De andere standard is The Winter of My Discontent, een niet al te bekende standard, maar wel een prachtige ballad. Alle andere composities zijn van Rosnes zelf, waar ik met name Mirror Image en de titelsong wil uitlichten. Het kwintet is hierop zo sterk en Potter's prachtige sopraanspel op de titelsong is werkelijk subliem. Op de titelsong ook Lenny White op brushes, waar hij zijn heavy jazzrock-verleden duidelijk laat voor wat het is. Een andere bijzondere song is het vrolijke Rhythm of te River met wat huppelend fluitspel van Potter over een latin-ritme.

Beloved of the Sky is als album een verhaal over de pracht en de magie van de (Canadeze) natuur, en een krachtige plaat die bovendien prachtig is geproduceerd.