Paul Westerberg - 14 Songs (1993)

goeie plaat , maar waar is de tijd van the replacements , vele beter was dat , er staan sterke songs op bevoorbeeld : dice , knocking and down love , maar het kan veel beter

Leuke cd met pop/rockliedjes. Vaak gedraaid. Wel mooie sound.

3,5*

Niet slecht maar suicaine gratification is stukken beter waardoor ik maar weinig geboeid raak door deze.

In mijn persoonlijke beleving ontvouwt het album 14 Songs van Paul Westerberg zich als een lappendeken van emoties en klanken, die nostalgisch echoën naar de dagen van The Replacements, doch gebaad in een nieuwere essence. Westerberg, ooit het bruisende hart van genoemde band, manifesteert zich hier als een bard van het Amerikaanse hartland, zij het met een zachtere stem dan de ruwe bolster Bruce Springsteen. Hoewel de naam anders doet vermoeden is Paul Westerberg geboren en getogen in Minneapolis. Maar zijn roots zullen ongetwijfeld in Nederland of België liggen.

Bij de aanvang wordt de luisteraar onmiddellijk gegrepen door Knockin on Mine, een nummer dat doordrenkt is met ongefilterde rock. Het is alsof Westerberg teruggrijpt naar ongecompliceerde tijden, doch met een rijpheid die alleen de jaren kunnen brengen. Het volgende nummer, First Glimmer, tempert het elan ietwat, een melodieuze adempauze die de diversiteit van het album markeert.

World Class Fade neemt vervolgens het stokje over en injecteert een robuustere dynamiek, een terugkeer naar de ongepolijste energie. In contrast saarmee staat Runaway Wind, dat, hoewel melodisch aangenaam, mij minder beroert door zijn poppy karakter, een gevoel dat eveneens opduikt bij Dice Behind Your Shades.

Echter, met Even Here We Are vindt Westerberg een serene harmonie, een nummer dat zich nestelt in de ziel dankzij zijn subtiele melodie. Silver Naked Ladies daarentegen, blaast weer leven in de vlam van de rock met een onmiskenbare bite. Het is een muzikale rollercoaster die Westerberg vakkundig bestuurt.

Als we verder navigeren, bieden A Few Minutes of Silence en Someone I Once Knew een soort introspectieve rust, een reflectie zonder pretenties. Maar dan, Black Eyed Susan ontvouwt zich als een dissonant in het geheel, waarbij de zang neigt naar het onzuivere, een onverwachte wending die enigszins detoneert.

Things herinnert ons vervolgens aan Westerberg’s capaciteit voor zachtheid, hoewel het niet de krachtigste boodschapper is. Toch toont Something Is Me aan dat binnen de rust ook een diepe kracht schuilt. Mannequin Shop, hoewel vakbekwaam uitgevoerd, mist eveneens de unieke vonk, waardoor het in de trend van de overige tracks verdwijnt.

Tot slot brengt Down Love het album tot een bevredigend slot, een nummer dat als een warme deken om de luisteraar heen valt. 14 Songs van Paul Westerberg blijkt echter geen meesterwerk in zijn geheel, maar het is een album doordrenkt met een paar momenten van muzikale schoonheid en eerlijkheid. Het illustreert de reis van een artiest die zijn wortels niet verloochent, maar ze wel in een nieuw licht durft te stellen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl