Bill Evans - Conversations with Myself (1963)

Bill Evans 3-stemmig. De twee hoofdpartijen maken het op zich al complex genoeg, in een derde stem geeft Evans lichtjes commentaar. En u raadt het al: doordat het allemaal nogal "overladen" klinkt is de plaat niet zozeer ontroerend, doch vooral interessant - we horen Evans eindelijk eens los van zijn trio-bop-context!
Maar dan is er ook nog mijn favorite "jazz"-thema (kuch kuch) aller tijden, 'Spartacus Love Theme', dat alweer, in de weinig uitvoeringen die ervan bekend zijn, enorm breekbaar ten gehore wordt gebracht. 'Bemsha Swing' is het andere uiterste: Evans laat ons (kort maar krachtig) alle uithoeken van het klavier zien - en het aanstekelijke thema bakent dit frivole werkje passend af. En ik dreig haast het briljante 'N.Y.C.'s No Lark' te vergeten, waar men niets anders kan doen dan de muziek voor zich laten spreken. Dit doet pijn, zeg.
Om kort te gaan: een aanrader, zeker voor mensen die een "andere" (lees: meer complexe) Bill Evans willen leren kennen.

Met: Bill Evans (piano); Bill Evans (piano); Bill Evans (piano)

Evans speelt niet onverdienstelijk met zichzelf, door twee keer zichzelf te overdubben. Geen onaardig idee, ik weet niet of iemand eerder dit zo gedaan had. Nu was Evans wel de man van de subtiele accentjes en de zuchtende onderstromen, dus het is wel gaaf om hem een keer zo 'puur' te horen.

Ik moet wel zeggen dat het verder niet zo mijn ding is als de meeste van zijn platen uit deze periode. Waar zijn dromerige stijl juist heel mooi contrasteert met een ritmesectie, wordt alle introspectie me hier na een tijdje wel wat veel. Deze versie van 'Spartacus Love Theme' is prachtig, de rest van het materiaal is eigenlijk niet verrassend genoeg om me echt enthousiast te maken.