Gene Clark - Gene Clark Sings for You (2018)

"Past My Door" van de acetate uit 1967, die nu gebruikt is voor uitgave van deze verzameling Clark nummers.

That's Alright By Me is een andere versie dan die op de Flying High compilatie staat en duurt ook nog eens twee minuten langer. Dat wordt dus echt een verzameling nooit eerder uifgebracht materiaal.

Nou, hij is er, mensen, vanavond eens lekker rustig voor gaan zitten.

En ik sta hier met lege handen en een drup aan de neus bij mijn lokale muziekwinkel en krijg te horen dat de CD-release uitgesteld is naar 29 juni.

Gene Clark releases en uitstel, die twee gaan hand in hand zo lijkt het. Online wel al voorhanden, daar heb ik hem vandaan, fysieke versie volgt spoedig.

Volgende keer wellicht even duidelijk vermelden - wie dan ook - dat iemand een product fysiek of online heeft verkregen. Ik was - bij wijze van spreken - ook bijna op de fiets gestapt om naar de platenzaak te gaan. Gelukkig checkte ik wat websites en zag de datum 29 juni staan.

Ik ben zeer benieuw naar het materiaal. Gene Clark heeft een zeer mooie stem, maar zijn albums na the Byrds - op het album Gene Clarke with The Gosdin Brothers na- weten mij nog niet te grijpen.

Misschien moet je even bij Handyman langs om naar je muziekgrijpmechaniek te laten kijken - waarschijnlijk is het gewoon een pakking. Minimaal twee albums komen voor "grijping" in aanmerking: White Light, door Frits Spits in de Avondspits ooit benoemd als standaardplaat - en wie durft er aan Frits Spits te twijfelen - en No Other, alhier hogelijks gewaardeerd, en ook door musici, getuige de integrale uitvoering ervan door hedendaagse musici in dit project:

https://pitchfork.com/news/53198-beach-house-fleet-foxes-walkmen-grizzly-bear-members-to-perform-gene-clarks-no-other-on-tour/

The Gene Clark No Other Band - "Strength of Strings" Ft. Robin Pecknold - YouTube

Dit album lijkt mij minder geschikt voor 'grijping' van/door unbelievers

Een verzameling aangeklede demo's uit de periode (1967) waarin Clark een beetje zoekende was, net na de release van z'n solo debuut en voor z'n fantastische expeditie met Doug Dillard. Voor Clark-fans de Holy Grail, waarover op fora al vaak en veel gediscussieerd is. Zo af en toe lekte er een snippet of fragmentje online ("Past My Door").

In tegenstelling tot tracks 1-8 (Gene + band) zijn tracks 9-15 overigens veelal solo akoestische demo's (het bluesy "Big City Girl" is wederom Clark met band, "Doctor, Doctor" kon zo op z'n debuut met the Gosdin Brothers) die uiteindelijk door de groep The Rose Garden opgevist werden.

De geluidskwaliteit is allesbehalve super, de nummers komen van een oude acetate, maar het past allemaal wel bij het losse karakter van het materiaal. Denk aan "Ship of the Lord" dat op de heruitgave van "White Light" staat, qua sfeer helemaal niet zo gek ver verwijderd van dat album. Het rammelt wat, het klinkt als een repetitie, vroege takes, het lijkt inderdaad wel alsof Clark in je woonkamer heeft plaatsgenomen met z'n begeleiders en voor je zingt. Gene Clark Sings for You.

Na "Here Tonight" (The White Light Demos) en "The Lost Studio Sessions" die recent uitkwamen, opnieuw een niet te missen release, geen Lost Classic, maar wel degelijk onmisbaar in de collectie, de hoesfoto is ook fraai. Dat er nog maar meer mag volgen (want er is zoveel), de vraag is welk label de volgende uitgave oppikt.

Dit project is destijds volledig langs me heen gegaan. Bedankt dat je me er alsnog op attendeert. Ik ben nu de registratie van het optreden in de Music Hall of Williamsburg aan het beluisteren en dat klinkt erg fijn. Wat had ik dit graag live willen zien en horen. Dit moet wel het beste zijn wat Beach House gemaakt heeft .

Voor wie het wil beluisteren: klik.

Nou Marjet, de CD ligt nu in de winkel. Tenminste, hier in Assen waren vier exemplaren binnengekomen waarvan eentje voor mij was gereserveerd. Nog te vroeg om te beoordelen maar wat ik hoor klinkt goed en vertrouwd. Kom er nog op terug.

Deze verzameling nummers klinken alsof zeergens tussen demo's en rough mixes zitten. Voor mij hebben ze niet veel toegevoegde waarde. Net als op Here Tonight komt vooral naar voren dat Clark een beperkte gitarist / begeleider van zichzelf is. Hij strumt zich overal doorheen met eenvoudige akkoorden en dat maakt het geheel eenzijdig.