Paul Westerberg - Suicaine Gratification (1999)

Soms - wanneer de regen weer eens op ons dak hamert en ik me weer eens suf denk over het verschijnsel "meisjes" - zeg ik bij mezelf: "Wat voor een lachwekkend creatuur is de man toch".

Avonden aan een stuk naarstig grappige one-liners debiteren in de nabijheid van haar, om vervolgens 's nachts in bed te bedenken: "Wie was die idioot in het café die door m'n mond sprak?"

Dan is het een goede zaak dat die Paul Westerberg-cd's in de buurt zijn - want good ol' Paul laat geen spaander heel van "het sterke geslacht". In veel z'n liedjes gaat hij op zoek naar z'n innerlijke lafaard.

"Cheekbones and hormones - is the accidentel man" Zoiets ongeveer

En het good ol' rockende "Fugitive Kind" - waar de ondertoon lijkt te luiden: "Verantwoordelijkheid? Weglopen!"

Westerberg, ik ga 'em blijven bewonderen

Ik waarschijnlijk ook, net voor de 1ste keer gehoord en ben toch wel onder de indruk. Het blijft meteen hangen en ik heb zo het gevoel dat dit 1 van mijn favorietjes gaat worden.

Het valt moeilijk uit te leggen waarom maar op de 1 of andere manier heb ik altijd al een zwak gehad voor singer/-songwriters. Je weet wel , van die mannen die, waar ze ook gaan, altijd een akoestische gitaar bijhebben om de medemens wat op te monteren met een paar mooie deuntjes. Je ziet ze soms op straat, anderen weten dan weer een podium te versieren maar ze doen in in feite allemaal hetzelfde : onder begeleiding van die gitaar zingen ze dan de meest ontroerende verhalen die een mens in zijn hart treffen.
En af en toe stoot ik dan eens op een voor mij compleet nieuwe naam die me echt verrast, die me versteld doet staan over de schoonheid van zijn nummers. En met deze paul westerberg was dit weer het geval. Soms volstaat dat gitaartje, andere keren zetelt hij zich achter zijn piano maar altijd leidt dit tot hetzelfde : pracht melodieen die dan meestal ook nog vergezeld van knappe teksten
zoals:

And it's wrong to commit a suicide
It's only in self-defense

Een cynisch gevoel humor gaat zo'n singer/-songwriter ook altijd goed af alhoewel het mooiste toch de verhalen zijn, vooral de laatste 2 nummers zijn op dat vlak toch wel knap.
Wat deze westerberg ook nog enorm goed kan, is het schrijven van deuntjes die blijven hangen. De melodie lijkt soms kinderlijk eenvoudig maar dat is net de kracht ervan, de liiedjes blijven rondspolen in je hoofd en je wordt er al snel helemaal verliefd op.
Prachtig plaatje waar ik voorlopig 4* voor over heb maar ik sluit niet uit dat het nog zal oplopen.

En ondertussen zit hij al aan 5* en duikt hij subtiel in mijn top 10 op. De op het 1ste gehoor simpele liedjes worden steeds vertrouwder en hoe langer, hoe meer beginnen de teksten op te vallen die echt geniaal zijn. Een paar vorbeelden:

I shot an actor at the street
It was my debut at directing

Talking to myself again
My sentences ramble at great length
And I believe I have just started
To bore the only guy who's listening

I'm the best thing
That never happened
I'm the best thing
You never had
You're the best thing
That never happened
That never happened
Its really too bad
And I was the last thing
That you ever wanted
I'm the best thing
You never had

Ik vind zijn teksten echt prachtig en op dat vlak is het nu al 1 van mijn favoriete albums. Bovendien zitten de nummers ook erg knap in elkaar waardoor ik wel durf spreken van een absoluut klasse album.

Toch weer uit mijn top 10 gehaald, nog een beetje te vroeg daarvoor maar wie weet komt hij nog terug.
Is zijn band the replacements eigenlijk ook de moeite waard?

Jazeker!

Dan zal ik daar binnenkort ook maar eens naar beginnen luisteren. Met welke moet ik beginnen?

Om mijn eigen vraag van antwoord te bedienen : Let It be (ook weer erg mooi werk van meneer Westerberg)

Paul Westerberg ken ik eigenlijk alleen van naam en van het nummer Dyslexic Heart , te vinden op de soundtrack van Singles.
Op aanraden van wcs dit album beluisterd en ik deel zijn enthousiasme toch een stuk minder en dat heeft zo zijn reden: zodra de romanticus Westerberg te horen is ben ik zeer in mijn nopjes met het gebodene, zodra hij de klok op rock zet vind ik het magere, ietwat dreinerige rockdeuntjes die mij totaal niet weten te bereiken; typisch het soort rock waar ik nooit zo veel mee heb gehad. Ook in de rustiger nummers moet Westerberg oppassen niet te zeurderig over te komen. Gelukkig staat er voldoende op dat dit album voor een onvoldoende weet te behoeden en staan er zelfs nummers tussen die er voor zorgen dat het nog ruim voldoende blijft. Meer zit er helaas niet in.

Jammer, voor mij is dit toch wel een echt pareltje. Zeker die teksten zijn van torenhoog niveau