Jade Warrior - Way of the Sun (1978)

wow, wat een prachtige ongetwijfeld klaphoes, en dito songtitels, wie kan mij hier iets over vertellen...

Ik heb niet de klaphoes. wel de elpee.
De muziek is adembenemend mooi. De heren hebben getracht een los concept over de inca's versus de spanjaarden neer te zetten en het werkt wonderwel.

Geen aziatische muziek dit keer, maar sferistische space-new-age achtige symfo met veel plaats voor talloze percussie en fluit instrumenten,.

Bedankt Kingsnake! Dankzij jou recentie ongehoord 4 sterren!
Mag dat eigenlijk wel volgens de statuten?
Ook omdat ze nogsteeds muziek maken en bezig zijn met een nieuwe cd, zie hun website. En omdat hun oude lp's zo bijzonder zijn.

Tja. Bij dit soort bands moet je altijd de platenzaken afstruinen. De beleving van deze muziek is zoveel beter als je het van vinyl afkomt.

En geef jij maar een 4. Dat mag van mij. Dan komt de band misschien nog onder de aandacht

Nieuwe ceedee? Leuk. Ga ik gelijk naar op zoek....

Op gevaar af dat deze lp slechts door ons tweeën besproken wordt en het teveel een 1-2'tje wordt, ik ben het van harte eens met je pleidooi voor het verkiezen van de lp's. De muziek klinkt zoals de musici het bedoelden, ze kenden de voordelen en de beperkingen van het vinyl en maakten er gebruik van. Een plaatkant is echt een afgerond geheel. De muziek gaat niet in één ruk door. Er dient een pauze in acht genomen te worden om de plaat om te draaien (of terug in de hoes te stoppen). In veel muziek uit die tijd werd hiervoor speciaal rekening gehouden: men componeerde afgeronde stukken van rond de 20 minuten.
En dan heb ik het nog niet over het gevoel een lp uit de platenkast te pakken, uit de hoes te halen, besluiten welke kant je draait... je bent terug in de tijd, toen die muziek gemaakt werd, toen je de plaat aanschafte...
En dan het geluid! Ik neem een voorbeeld: Odessey and Oracle van the Zombies op cd: je hoort alle hoge tonen en de diepste bassen, dat wel, maar wat een verschil met de lp: satijnen bekkens en zo'n mooie volle ronde bass. Die hoor je niet meer tegenwoordig.
Nu ja, ik stop er maar mee, want ik laat me teveel meeslepen en kan hierover nog wel uren doorgaan....

Het laatste album uit een vierluik (begonnen met Floating Word gevolgd door Waves en dan Kites) voor Island. En eigenlijk was het feit dat de 2 heren van JW een contract kregen van Chris Blackwell een reactie op het succes van Tubular Bells. Saillant detail: Jon Field van JW speelt fluit op Tubular Bells en een ex-bandmaatje van hem heet Tom Newman en die is de producer van jawel... Tubular Bells.