Posthuman Abomination - Transcending Embodiment (2018)

Wat een heerlijke platen worden er toch op de markt gebracht. Neem nou deze, heerlijke onvervalste Death Metal plaat in het straatje Dying Fetus, Fractured Insanity, Sinister en ga zo maar door.
Niks nieuws, niks origineel, gewoon akelig lekker bateren.
Wanneer je je in dit muziek genre gaat mengen dan moet je van goede huizen komen. Er zijn namelijk zo enorm veel bands actief in dit genre, en de ruimte om je te onderscheiden met muziekale uitstapjes is zeer beperkt. Er is maar één manier op echt te vallen in de grote massa en dat is; zorgen dat je je zaakjes verdomt goed voor elkaar hebt, zowel muzikaal gezien, maar ook het artwork, de productie en de mix mogen het in niks ontbreken.
We hebben hier te maken met een band die weet wat ze doen, en dat gewoon steen goed doen, het klopt gewoon als een bus, de nummers vervagen niet in een grote brei, niet in eindeloos gepingel en, heel belangrijk, het gaspedaal wordt niet losgelaten (dat is ook niet nodig, gewoon door blijven beuken)

Soms kom je van die platen tegen waaraan alles klopt, en die weken en weken achter elkaar minstens een keer per dag voorbij komen, Dit is er zo ééntje, als sinds eind vorige maand komt deze minstens een keer per dag voorbij. Heerlijke technische death metal die geen moment gaat vervelen. Het zou me verbazen als deze niet in mijn top drie van 2018 gaat komen.