Dimension - Fabriclive 98 (2018)

Aan de tracklist te zien wordt dit een bizar eclectische mix, waarin zowel wat kwaliteitsdrumandbass (Be True!), als de kauwgomballenvariant, als alles daartussenin te vinden is. Denk dat het vooral poppy jump-up is, zo te zien, dus erg veel vertrouwen heb ik er niet in. Ik ben verder niet bekend met Dimension, maar als ik zie dat hij veel heeft samengewerkt met Deadmau5 en Skrillex doet me dat vrezen voor het ergste. Ik ben ook wel benieuwd naar de speelduur, als het de standaard Fabriclive lengte is krijgt ieder nummer ongeveer een minuut de tijd, en in een mixalbum is dat eigenlijk nooit genoeg - hij zal wel mixen van drop naar bridge naar drop.

Op het randje, maar hier krijg ik wel energie van eigenlijk.

Als je één naam mag noemen die de afgelopen vijf jaar de "rising star" van de wereldwijde Drum&Bass-scene is geweest, dan is de kans groot dat je bij Dimension uitkomt. Na een debuut in 2013 op het label van Cyantific kwam hij al snel uit bij MTA (van Chase & Status) waar hij sindsdien de ene na de andere dansvloerkneiter weet te produceren. Zijn reputatie is inmiddels al dusdanig groot dat zelfs festivals als Let It Roll hem al als headliner durven neer te zetten. Dan heb je het in vijf jaar toch aardig ver geschopt.

Aangezien Robert Etheridge (zijn echte naam) tot nu toe nog geen volwaardige langspeler heeft uitgebracht wordt deze FabricLive dan ook min of meer beschouwd als zijn debuutplaat, eentje waar de community al een tijdje reikhalzend naar uitkijkt. Toen ik de tracklist voor het eerst zag moest ik toch wel even slikken: 56 tracks op één CD'tje proppen, dat duidt meestal op een mix die van drop naar drop toewerkt en weinig ruimte laat om op adem te komen. Welnu, dat valt in de praktijk gelukkig best mee. Heel veel tracks zijn in feite "dubbel gemixt" (wat je ook wel kunt zien aan het grote aantal tracks van slechts een paar seconden) waardoor ze parallel aan elkaar lopen. Ook omdat de tracks vrij logisch gegroepeerd zijn is er voor de luisteraar goed doorheen te komen.

Wie een ouderwetse "intelligente" mix verwacht komt van een koude kermis thuis: hier geen moeilijke ritmes zoals op een plaat van Photek of eindeloze soundscapes a la Goldie of LTJ Bukem: dit is onvervalste, ongecompliceerde dancefloor drum & bass van de bovenste plank. Verwacht ook geen mix "voor de eeuwigheid" maar gewoon een treffende afspiegeling van wat de gemiddelde drum & bass-party anno 2018 qua platenkeuze inhoudt. Dikke kans dat deze mix over een jaar of vijf de houdbaarheidsdatum alweer gepasseerd is. Is hij daardoor minder leuk? Zeker niet! Sterker nog, voor de liefhebber valt er genoeg te genieten. Als je de tracklists van sets van festivals als Let It Roll of Rampage van de laatste jaren een beetje gevolgd hebt zijn er op het eerste gezicht weinig verrassingen: veel tracks behoren inmiddels tot het standaardarsenaal van iedere zichzelf respecterende party-DJ uit het genre, al heeft Dimension het wel slim aangepakt door met de collectezak langs al zijn collega's te gaan en een hoop "variation in production"-versies (VIPs) in zijn mix te verwerken, waardoor veel bekende tracks net even een "twist" hebben die ze doet afwijken van de standaard (No Problem, Invaders en Shag zijn van die voorbeelden die opgepoetst zijn). Verder bestaat de platenkeuze voornamelijk uit tracks van Dimension's beste vrienden in de scene (o.a. 1991, Culture Shock, Chase & Status en Sub Focus komen vaak terug). Dat is op zich niet erg, maar een talent als hij had best iets meer mogen verrassen. Nu speelt hij vooral op safe en dat is een gemiste kans. Ook een verandering in tempo (zoals bijvoorbeeld halverwege Noisia's FabricLive uit 2008) hoef je hier niet te verwachten: de mix blijft van begin tot eind rond de 175bpm hangen.

Waar het eerste deel van de mix vooral hard is, neemt Dimension halverwege wat gas terug en komt er wat euforischer materiaal voorbij, waarbij "If We Ever", "Be True", "X-Ray" en " Up All Night" aangename hints zijn richting het verleden in een mix die verder voornamelijk uit materiaal bestaat dat de laatste twee jaar is uitgebracht. Al met al maakt dit tot een niet écht verrassende, maar wel aangename editie van FabricLive. Qua waardering zweeft mijn oordeel ergens tussen de 3,5 en 4*, maar aangezien de plaat toch al een aantal weken onafgebroken dienst doet in de CD-speler van mijn auto geef ik hem het voordeel van de twijfel.