Jr. Walker & The All Stars - Road Runner (1966)

Erg lekker album deze.
Echt een album om je humeur mee op te fleuren.
35 minuten van deze plaat en je hele dag is weer goed.
Goeie vrolijke jazzy muziek..
4,0*

Jr. Walker & the Allstars? Dan weet je dat het swingt. Dan weet je dat het een jazzy feeling heeft. Dan weet je dat het vaak een vrolijk vibe heeft. En dat is met dit album niet minder.
De muziek van Jr Walker & the Allstars sluit perfect aan bij de muziek die ik leuk vind en daar is dit album geen uitzondering op.

In het kader van 'het soul album van de week-topic' ook dit album beluisterd. En ik moet zeggen dat het me erg bevalt, zoals al gezegd: soul met een flinke dosis jazz. Ik kende Jr. Walker & The All Stars al van Shotgun, maar deze plaat bevalt mij iets meer.
Ik was trouwens ook wel verrast dat Motown het label hiervan was, totaal niet de welbekende zoetsappige Motown sound. Maar een heel swingend jazzy geheel.

Erg leuk!

Laat ik zelf ook maar een berichtje achterlaten bij mijn Soulalbum van de Week!
Een album dat ik geheel toevallig heb ontdekt door het op de gok mee te nemen van de plaatselijke kringloop.
Zoals hierboven al aangegeven klinkt het niet als een Motownplaat uit die tijd ( het was meer iets voor Stax geweest of zo).

Ik vind het een "feel good"- album, een erg fijne plaat om zo nu en dan te luisteren. Als dan de saxofoon één van je favoriete instrumenten is en Jr. Walker op deze plaat uiteraard een grote rol speelt, is het voor mij genieten geblazen.

Een album om vrolijk van te worden!

Eat This, Kenny G.

Fantastisch album!

Het jazz-gehalte valt wel mee, vind ik, Road Runner is vooral sweet swingin' soul music! Je wordt er gelijk goedgezind van! Ongecompliceerd en vrij, maar ook wel traditioneel en eenzijdig. Soms wordt het misschien iets te veel een stijloefening. Het maakt er m'n lach alleszins niet minder breed op.

Dit niet een album wat ik helemaal kan uitzitten. Ja, het zit muzikaal goed in elkaar. Ja, het is funky en jazzy. Ja, het is vrolijke muziek. Maar het blijft een grotendeels instrumentaal album. Ik blijf daar moeite mee houden. Daarbij vind ik het gevoel van de nummers teveel hetzelfde. Niet slecht, maar geen album voor mij. Toch altijd fijn om dit (tegen ongetwijfeld een leuk prijsje) in een kringloopwinkel tegen te komen.

"Let's do this now. Give me what you got!" zegt Junior tegen zijn All Stars op een zwoele avond in een vervallen feesttent. Het is alweer het vijfde optreden van de week. Van vermoeidheid is geen sprake. De beuk gaat erin! Bijna 35 minuten lang, met veel geweld van de saxofoon en de drum. Junior zingt het geheel wel aan elkaar. Inderdaad ongecompliceerd en vrij. Alsof het niet anders kan. De energieke Junior ziet een leuke dame in het publiek staan en zingt haar vol met passie toe. "I wanna kiss you all the time" wordt de menigte toegezongen. Hij pakt snel zijn saxofoon en blaast daarop de lucht uit zijn longen. The All Stars lachen hem toe. Het publiek is enthousiast en juicht Junior aan. Traditioneel en eenzijdig: dat doet er die zwoele avond in de 60's niet toe. Ik ben echter blij dat de plaat na 35 minuten afgelopen is. Ik eindig net als kemm met een brede lach, maar daar voorafgaand sla ik een zucht van opluchting. Wat dat betreft is de titel Road Runner geslaagd: er zit nauwelijks enige rust in deze plaat.

Mooi verhaal, Mb.

Swingend, iet wat rechtoe-rechtaan soul album van Motowns Jr. Walker.
1. (I’m A) Road Runner – funky en swingend, fijne sax
2. How Sweet It Is (to Be Loved By You) – niet per sé hun hit, maar wel een interessante versie
3. Pucker Up Buttercup – het idee blijft het zelfde, maar het swingt wel weer lekker
4. Money (That’s What I Want) – vibe en ingredienten zijn weer aanwezig, de handclaps zijn leuk extra
5. Last Call – in dit nummer wat naast de sax ook het orgel er bij gehaald
6. Anyway You Wanna – hetzelfde laken en pak en dat wordt misschien wel too much hier.
7. Baby You Know You Ain’t Right – weer dezelfde weg in, met wat meer zang
8. Ame’cherie – de hoofdrol is er weer voor de sax
9. Twist Lackawanna – blaast nog even swingend door
10. San-Ho-Zay – het idee moge nu wel duidelijk zijn
11. Mutiny – stiekem wel blij dat dit de laatste is.

(bron: Opus de Soul)

Ik ga mee met het eerder genoemde commentaar. Het is swingend, jazzy en vrolijk, de ingrediënten voor een gigantisch feest. Maar over het hele album genomen te weinig afwisselend en op een één of andere manier gaat het bij track 6 al een beetje tegenstaan. Met track 8 en 9 wordt het weer even herpakt om vervolgens definitief in te zakken. Er wordt zeker wel goed gemusiceerd en er is voldoende potentie voor een mooi vervolg?

Vanwege de eerste 5 nummers wel 3,5*. De volgende keer stop ik daar. 15 minuten muziek als een soort pit-stop om daarna weer met volle energie door te gaan!

Duidelijk weer niets voor mij. Het is bekend neem ik aan. Ik houd over het algemeen niet van soul en ook voor jazz ben ik het verkeerde adres En voor sax ben ik ietwat allergisch. Tja dan blijft er op dit album weinig te genieten over.
2,5* voor nummer 41 in de 100 Greatest Albums of 1966 en 179 in Best Ever Albums over dat jaar.

Deze Road Runner werd gecomponeerd door Holland-Dozier-Holland, hofleveranciers voor het Motown label. Heeft dus niets te maken met het gelijknamige lied van the Pretty things. Dat lied was van Elias McDaniel en werd eerst op de plaat gezet door Bo Didley.