Isaac Hayes - The Isaac Hayes Movement (1970)

Dit album verdient meer dan die 8 stemmen en geen enkel bericht dat het hiervoor had.

The Isaac Hayes Movement gaat eigenlijk gewoon door in de stijl van Hot Buttered Soul, lange covers van popnummers op een soort van vertellende manier. Het eerste nummer komt daar het dichst bij in de buurt. In I Stand Accused vertelt Hayes de verloofde van een vriend van hem (of bekende ofzo, wordt niet echt duidelijk) dat hij het niet meer binnen kan houden dat hij van haar houdt.

Oke, dit kan dus twee kanten op. Als eerste kan dit een slap kwijlerige lovesong worden... het kan ook een mooi sfeervol nummer worden, het wordt de laatste, en niet ten minste doordat Hayes recht uit zijn ziel lijkt te zingen. Hij heeft een diepe lage stem, en gebruikt m heel goed. Hij brengt alles op een vertellende manier, en bouwt het nummer rustig op over een herhalend pianotje en gitaartje.

"Oh, is that an engagement ring?
Oooooh, congratulations"

De tweede ooooh lijkt in het begin een uiting van zijn ellende, maar hij weet het nog net op tijd te laten klinken als een half geintereseerde ooh.

Het nummer bouwt zich zoals ik al zei langzaam op naar een grote climax. Hayes schreeuwt zijn ziel uit zijn lijf, compleet met orkest en achtergrondzangeressen, altijd groots, maar nooit over the top. Isaac Hayes weet dat soort nummers dat ik normaal verschrikkelijk zou vinden geweldig te brengen, een groot talent.

One Big Unhappy Family is korter, maar doet zeker niet onder voor de rest. Ook een soulballad, met strijkers, blazers, achtergrondzangeressen en een mooie piano. Dit keer wat meer gezongen en wat minder vertellend. Het nummer heeft een heel goed refrein.

Het volgende nummer heeft echt geweldig instrumentengebruik, weer orchestrale dingen, met aan het eind een heel mooi licht gitaartje en een fluit, en ook mooie akkoorden, een heel goede sfeer. Hayes en zijn achtergrondzangeressen spelen goed op elkaar in.

Het laatste nummer heeft denk ik wel een luisterbeurtje meer nodig dan de andere nummers.... Weer een lang nummer, heel groots en episch. Wat meer rock dan de rest van de nummers, de instrumentale stukken zou ik echt kunnen aanzien voor progressieve rock. Vooral door de variatie, het niet echt blijven hangen op één melodie, zoals Hayes hiervoor wel vaak deed. ook door de snelle wilde viool die ertussen zit, een beetje in de stijl van The Mahavishnu Orchestra, dat geeft het nummer echt het unieke geluid dat het nodig heeft. Het nummer wisselt vaak van snelle en langzame stukken. De tekst is wat mij betreft ook minder belangrijk. Het nummer eindigt in een geweldige climax, met een ongelooflijk snelle en wilde vioolsolo, echt een geweldig stukje muziek.

Heb je Hot Buttered Soul geluisterd, en bevalt je die, luister dit album dan zeker ook even een keer.
Het je Hot Buttered Soul nog niet geprobeerd, dan zou ik die eerst even proberen, die is net nog wat beter dan deze vind ik zelf. Het scheelt niet veel, dit is een heel goed album, zeker het proberen waard.

Ik vind deze ook (iets) beter dan Hot Buttered Soul. Hier staan ook 4 nummers op, maar het verschil tussen 'kant A en kant B' is minimaal (in tegenstelling tot op Hot Buttered Soul. Het niveau van de nummers is erg hoog (maar dat geldt voor meer platen van deze man).

de eerste 4 minuten van i stand accused zijn wat saai maar daarna breekt het album geweldig los.

Toe maar, Isaac Hayes covert één van de mooiere Beatles songs, Something, en dan ook nog eens 12 (!) minuten lang. Nou, geen seconde ervan verveelt, integendeel. Wat een prachtig rustig opgebouwd, mooi doorgetrokken en haast psychedelisch afgerond nummer heeft hij ervan weten te maken. Alles is gelardeerd met fraaie instrumentatie. Orkest, viool, piano, koor: verzin het maar. Voor mij is dit het absolute hoogtepunt van The Isaac Hayes Movement. Daarvoor staat op side B het hele mooie I Just Don't Know What to Do with Myself, met alweer een mooi intro en outro.
De andere twee nummers op side A zijn natuurlijk ook niet verkeerd. Na het praatintro volgt een typisch emotioneel beladen, heel mooi gezongen Hayes nummer, I Stand Accused. One Big Unhappy Family (mooie titel!) is een fraaie soulsong.
Wat mij betreft haalt deze mooie plaat niet het waanzinnige niveau van voorganger Hot Buttered Soul. Daar zat nog wat meer afwisseling, wat meer funk in verweven. Maar ja, wat dan nog? Dit is een prachtplaat op zich.

Grappig om te ontdekken dat Isaac Hayes voor I Stand Accused de tekst heeft gebruikt van het nummer Guilty, origineel van een reggae-artiest genaamd Tiger, later op het album Labour of Love gecoverd door UB40.
Origineel: Guilty - Tiger - Reggae - YouTube

Het origineel is van Jerry Butler. Hij bracht het nummer uit in 1964. Maar dat terzijde, want al zou dit niet zo zijn, dan klopt het nog steeds niet. Het nummer dat jij aanhaalt komt uit 1971 terwijl Isaac Hayes zijn versie van I Stand Accused een jaartje eerder uitbracht. En zoals verwacht, met zo'n typische praatintro van 'm.

O ja die van Tiger is uit '71 en hayes uit '70 nu je het zegt. Heeft Tiger het dus gecoverd. Komt denk ik omdat dat reggae nummer ouder klinkt, waardoor ik niet goed op de jaartallen had gelet. Maar het origineel is dus van Jerry Butler, aha... Bedankt voor de info.

Overigens wel grappig dat het nummer zijn eigen leven is gaan leven als Guilty, wat eigenlijk alleen bestaat uit een deel van de praatzang van Hayes versie. Guilty als afsplitsing van I Stand Accused.

Opvallend, ja. Ik zie trouwens dat er iets fout is gegaan bij het verwijzen. Enfin, het origineel dus.