The Coral - Move Through the Dawn (2018)

Een nieuwe van The Coral. Afgrijselijke hoes alvast, "Sweet Release" is vooruitgesneld als single, en die laat een ander geluid horen, de invloed van (de recente) Arcade Fire en bands als Kasabian en Noel Gallagher's High Flying Birds is hoorbaar.

Elf korte, puntige en vooral zomerse nummers (ze hadden het album eerder moeten uitbrengen). De koortjes zijn aanwezig (Beach Boys: Reaching Out for a Friend), de britpop manie is er nog (Kasabian: Sweet Release), psychedelische zomerpop (Midlake: She's a Runaway).

Zo kan ik nog wel even door gaan. The Coral stelt mij nooit echt teleur maar toch wringt deze plaat een beetje bij me en ik weet nog niet waarom. Is het omdat ze me niet meer zo verrassen? Neem Eyes of the Moon, typisch een herkenbaar The Coral nummer, maar niet spannend meer. Hier en daar te veel lijkend op iets wat we onderhand wel kennen en dat terwijl deze band in het begin zo spannend en fris was.

Spannend is het dus niet meer en fris? Ja, toch wel. Want ze zijn het schrijven van catchy nummers nog lang niet verleerd. waar wringt het dan? Misschien wel nergens. Misschien overkomt me nu wat me bij zoveel bands overkomt: het gaat verder waar het gebleven was, maar de opwinding is weg. Een gevestigde band die op niveau blijft presteren, maar waar de urgentie wat naar de achtergrond is verdwenen wellicht.

Eigenlijk niet zo erg, want Move Through the Dawn mag dan wel een foeilelijke hoes hebben, het gebodene is gewoon fijne zomerse poprock en daar is niks mis mee.
Nee, ik vind dit als vanouds gewoon weer fijn om naar te luisteren.

Slappe, zouteloze, spanningsloze popplaat. Geen schim meer van de speelse, eigenzinnige band die ze ooit waren. Typisch gevalletje 'hadden allang moeten stoppen'.

Nou dat ben ik niet met je eens. Al best vaak beluisterd inmiddels. Niet echt vernieuwend maar zeker niet slecht. Eigenlijk wel een herkenbare Coral-sound.

Met de liedjes zelf is niet veel mis, ik vind de productie en muzikale omkadering ervan levenloos en uit een doosje komend. "Sweet Release" is overigens het minste nummer. "Stormbreaker" is dan weer the Coral does Deep Purple... De band piekte erg vroeg (de eeste twee albums zijn hun beste), toen ze nog tieners waren, ze zijn tegenwoordig als dertigers duidelijk zoekende. Misschien tijd voor een terugkeer van Bill Ryder-Jones?

Niet spannend, maar tegelijkertijd ook niets-mis-mee muziek. De songs zijn niet memorabel, maar er wordt kundig gespeeld en gezongen. Zonnig en licht psychedelisch. Ze vervelen mij nog niet, The Coral.

Het lijkt eerder op een opvolger van Butterfly House dan van Distance Inbetween. Ik begin met een konservatieve 3*.

Heerlijke ochtendplaat. Draai 'm bijna elke dag bij m'n koppie T. Helpt enorm bij het opschroeven van m'n humeur voordat ik op de fiets stap naar het warruk ......

Intussen opgewaardeerd naar m'n "normale" 3.5*

In eerste luisterbeurt lijkt het een beetje The Coral light. Licht aan inhoud en licht aan hoeveelheid oorwurmpjes, nochtans hun sterkste beentje.