Forest Swords - DJ-Kicks (2018)

Ziet er op papier potverdorie sterk uit, ben benieuwd!

Wel echt een gave collectie van interessante psychedelische en dubby tracks; of het werkt als mixalbum is wel een tweede. Het is mij bij vlagen wat onbeholpen gemixt, waardoor het af en toe meer als een bij elkaar geraapte playlist klinkt. Dat is op zich een valide keuze met zo'n bizarre tracklist, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat er meer mogelijk was geweest. Alhoewel, misschien komt dat ook doordat niet alle nummers me even goed liggen.

Tracklist wijkt iets af van die op Spotify, maar lijkt idd heel "eclectisch". Van Dead Can Dance tot Kara-Lis Coverdale en beiden worden hier gedraaid. Vrees dat de brug te lang is (of de rivier te breed), maar ik ga iig een luisterpoging wagen.

DJKicks is nl van oudsher een fatsoenlijke serie, met een occasional Miss Pear

Na twee beluisteringen moet ik helaas constateren dat dit niet voor mij is weggelegd dit bonte amalgaam van sferen: in een tijdbestek van tuttele minuten volgen "ga zitten om af te draaien", "zet je denkraam open om today's plan te maken" en "kom uit je stoel en doe wat, wat dan ook" elkaar op en dat laat me tweeverdeeld achter.

Dan werken albums van Lauren Halo, Kara-Lis Coverdale en Pantha du Prince (alleen) beter.

Niet mee eens - de drie losse namen die je noemt zijn ook voor mij alle drie grote favorieten, net als andere dingen (eg Rhythm & Sound) die hier de revue passeren. Toch weet deze man al die tracks samen in een hele nieuwe context te plaatsen - zo klinkt Ortbitals The Box opeens als een soort woenstijndubstep die eerder op de mixes van DJ/Rupture voorbij kwam, om maar wat te noemen. En dat is precies waarvoor ik mixplaten luister. In dat opzicht voor mij juist een van de meest geslaagde mengsels van afgelopen jaar/jaren.

Tja, wat voor de een werkt, hoeft voor de ander niet te werken. Dit is niet de eerste mix die dat voor mij niet doet. Ook de alhier veelgeprezen DJ Koze en Moodymann werken voor mij niet; sterker nog, die twee werken echt op m'n zenuwen en Kerri Chandler (DJ Kicks) kon ik ook maar matig waarderen.

In de FabricLive-serie zitten genoeg "eclectische" mixen die wel werken voor mij; zoals die van Jacques Luconte, John Peel, Optimo Espacio; David Rodigan (FabricLive. 54, met een dikke reggae-ondertoon) valt hier ook goed en er zijn er meer.

In dit geval werkt het heen en weer slingeren in stijlen/stemmingen bij mij averechts, dan wordt muziek een disruptief element en ontstaat precies het tegendeel van waarom ik vaak naar muziek luister.

Mooi Mjuman - die vier die je noemt (Optimo kende ik - inderdaad ook heel goed) ga ik ook eens opsporen.

Crow is echt een 5-sterrentrack. De rest is nogal warrig en onsamenhangend. Sluit me aan bij Mjuman wat dat betreft