Alle Blue Note-platen van Henderson zitten weer even in de roulatie de laatste weken. Prachtige reeks albums, al snap ik niet meer zo goed waarom ik deze in mijn aanvankelijke enthousiasme op 4,5* heb gezet..
Met de terugkeer van McCoy Tyner en de toevoeging van Elvin Jones wordt de ritmesectie erg 'Coltrane', maar ondanks het opzwepende drummen van laatstgenoemde is het spel redelijk bedeesd. Op de A-kant maken Aziatische invloeden en redelijk abstracte postbop de dienst uit. De titeltrack komt helaas nooit echt tot leven, het spel is prima maar in tien minuten wordt eigenlijk nauwelijks een echt idee of gevoel op me overgedragen. 'Punjab' is iets beter, vooral door een sterker aangezet thema en een geweldige solo van Tyner.
Op de B-kant blijft het allemaal erg ontspannen, en grijpt de band terug op het meer Latijnse gevoel wat we van eerdere platen kennen. Trompettist Kenny Dorham, vaak de zwakke schakel op Hendersons platen uit deze periode, weet verrassend genoeg het meeste leven in de brouwerij te krijgen met zijn compositie 'Short Story' en zijn uitstekende solo op die track, waarmee hij ook Henderson en Tyner tot een hoger energieniveau weet te drijven.
Niets dat op de plaat staat ontgoochelt, en voor een plaat van Henderson uit deze periode zou ik niet zo snel onder de 4* gaan zitten. Bij herbeluistering vanmorgen neigde ik toch naar een half sterretje lager, maar we geven het in de komende dagen nog een kans.