The Orb - No Sounds Are Out of Bounds (2018)

Dit is toch wel een stukje commercieler dan we gewend zijn van The Orb. Er wordt nog wel veel gebruik gemaakt van de kenmerkende stem-samples die te pas en te onpas worden ingezet, maar de meeste nummers lijken nu ook zowaar een begin, midden en einde te hebben. Het doet me enigszins denken aan een kruising tussen Adventures Beyond The Ultraworld (1991), Cydonia (2001) en The Dream (2008).

Heb ergens één cd van hun hier liggen maar bijzonder weinig beluisterd

Deluxe versie van dit album heeft 12 instrumentals (edit ingediend)

Verder doen Hollie Cook en Jah Wobble meer op drie nummers, die ga ik dan wel even aanhoren (3, 4 & 8 ).

Apart, de tracklist van de Deluxe versie is anders dan die van de reguliere versie die ik op iTunes zie.

Rush Hill Road staat daar op plek 11, de nummers met Jah Wabble's bijdrage op 2 en 4. The End of the End is dan de afsluiter en niet het openingsnummer wat me ook meer logisch lijkt.

Redelijk toegankelijk voor iemand, zoals mijzelf, die eigenlijk niet zo van Ambient houdt.

Ik verschrok me eigenlijk een beetje. Zoals Ponty Mython al melde, is dit een een stukje commercieler.
Na de eerte 5 tracks had ik er echt genoeg van. Het was o.a. die vrouwlijke zang die me op de zenuwen werkte. Heb de plaat dan maar links laten liggen.
Net, enkele weken later, toch maar eens verder geluisterd (v.a. track 6) dat dat viel heel lekker mee.
Het verschil is wel dat ik bij de eerste luisterbeurt dacht heerlijk te spacen/chillen en ik me gezellig uitstrekte met hoofdtelefoon op. Nu had ik hem eerder op als achtergrond bij het bladeren op MuMe.

Ununited States is een heerlijk melancholisch dromerig nummer.

Vind dit echt een sterk album.
Soul planet en Rush Hill Road zijn echt flinke uitschieters ook.

Zoals gewoonlijk weer een lange trip die ergens begint, ergens eindigt en vooral een lange stonede groovetrip is.

En weer breekt Patterson af wat hij hiervoor zo zorgvuldig door Fehlmann liet creëren. Onbegrijpelijk. Hier zullen best liefhebbers voor zijn maar als geheel klinkt mij dit veel gelikt in de oren.

Heb je het hele album wel geluisterd of alleen de twee meest commerciele nummers (The End of The End en Rush Hill Road)? Qua sound benaderen de laatste albums juist weer het 'oude' geluid van voordat Fehlmann zijn intrede maakte, maar jij bent duidelijk fan van The Orb met laatstgenoemde.

Ja ik heb zeker goed geluisterd. Het gaat mij niet perse om Fehlmann. Maar ik vind in deze latere periode dat zijn aandeel beter werkt dan de releases waarop hij niet meedoet. Ik vind dat ‘terugkeren’ naar het oudere geluid ook eigenlijk nooit echt kloppen. Want elke Orb plaat is zo anders. Zeker ook in het begin. Dus dat oude geluid is lastig te definiëren. Ik ga gewoon maar af op wat ik hoor.