Erin Rae - Putting on Airs (2018)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Eind 2015 bracht Erin Rae McKaskle in eigen beheer haar fraaie debuutalbum Soon Enough uit. Een album wat ze zelf omschreef als nieuwe muziek voor oude zielen. Het album werd niet alleen door mij omarmd, maar ook door bijvoorbeeld Rolling Stone en de BBC. Ook kreeg het terecht snel een Nederlandse release op Continental Records.

Niet alleen wist Erin Rae me met haar fraaie, melancholische stem te raken, maar ook tekstueel, zoals het ontroerende Sleep Away over haar vader. Soon Enough wist toen langzaam maar heel zeker onder mijn huid te kruipen en behoorde dat jaar tot mijn grote favorieten (nog steeds!).

Op Putting on Airs borduurt ze verder op haar ingeslagen weg, een mix van traditionele folk, indie-folk en spaarzaam indie-rock. Ook deze keer houdt ze haar liedjes klein, maar weten ze andermaal onder de huid te kruipen. Ze wordt slechts begeleid op bekwame wijze door Jerry Bernardt en Dom Billett.

Met name het subtiele gitaarspel van Jerry is regelmatig om je vingers bij af te likken. In Like the First Time dacht ik overigens eerst in het iets stevigere gitaarspel de bekende Canadese singer-songwriter Avie Jurvanen (Bahamas) te herkennen.

Erin Rae maakt trouwens geregeld op meesterlijke wijze gebruik van herhaling. Zo is bijvoorbeeld het refrein van Bad Mind niet uit je geheugen te branden. Toch blijft haar melancholische stem haar grootste troef, balsem voor de ziel. Putting on Airs zal haar rijzende ster ongetwijfeld nog vergroten.