Kadhja Bonet - Childqueen (2018)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

En dat lijkt mij best een strak plan, want ik luister al een tijdje met veel plezier naar m'n promo. Toffe plaat, soulvol en filmisch.

Wat dromerige en Jazzy Soul Pop... de eerste beluistering valt goed.

Mooie stem, de manier van zingen doet wat 70s aan.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kadhja Bonet - Childqueen - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kadhja Bonet is een singer-songwriter en multi-instrumentalist uit Los Angeles, die twee jaar geleden al een zeer veelbelovend mini-album (The Visitor) afleverde, maar nu dan haar volwaardige debuut uitbrengt. Childqueen is een buitengewoon fascinerend debuut geworden, maar het is ook een debuut dat tijd vraagt.

Wat direct opvalt bij beluistering van de plaat is de bijzondere sfeer. Childqueen is voorzien van filmische klanken, die nadrukkelijk herinneren aan filmmuziek uit de jaren 70, maar Kadhja Bonet put op haar nieuwe plaat ook zeker uit de archieven van de 70s soul, waarbij in eerste instantie bij mij vooral de namen van Curtis Mayfield en Marvin Gaye op komen.

Hiernaast verwerkt de muzikante uit Los Angeles invloeden uit de jazz en de klassieke muziek (Bonet is een klassiek geschoold violiste) in haar bijzondere geluid. Het is een geluid dat naast alle bovengenoemde invloeden ook nog wat psychedelica en invloeden uit de New Age toevoegt en dat varieert van filmisch en geestverruimend tot subtiel en bijna minimalistisch.

Met name de beeldende songs op de plaat overtuigen makkelijk en nodigen nadrukkelijk uit tot wegdromen, maar ook de meer ingetogen songs op de plaat dringen zich na enige gewenning meedogenloos op. In de wat meer ingetogen songs staat de heldere en fluisterzachte, maar ook soulvolle stem (af en toe hoor ik wat van Sade) van Kadhja Bonet centraal, maar let ook zeker op de instrumentatie die zich op buitengewoon subtiele wijze om de vocalen heen draait.

In een tijd waarin volle producties en vocale uithalen centraal staan, zijn de bijzondere klanken van Kadhja Bonet een verademing. Iedere noot die wordt gespeeld op Childqueen is functioneel en ook in haar zang verspilt de Amerikaanse singer-songwriter geen enkele noot. De muziek van Kadhja Bonet vraagt door het bijzondere karakter zeker om enige gewenning, maar een ontoegankelijke plaat is Childqueen zeker niet.

Veel songs op de plaat brengen mooie herinneringen aan de popmuziek uit de jaren 70 naar boven, waarbij de strijkers en de blazers, die overigens prachtig contrasteren met de batterij synths die is ingezet, zorgen voor een onweerstaanbare vleug psychedelica, maar Childqueen bevat ook een aantal tracks die niet zouden misstaan op de platen van de grote R&B zangeressen van het moment, al zouden die er in muzikaal, productioneel en vocaal opzicht wel een compleet andere draai aan geven.

Ik prefereer de bijzondere draai die Kadhja Bonet geeft aan haar muziek. Childqueen is dromerig en sprookjesachtig, maar het is ook een plaat vol avontuur en contrasten. Het maakt van de beluistering van de bijzondere muziek van Kadhja Bonet een bijzondere ervaring. Childqueen is aan de ene kant een plaat die uitnodigt tot luieren en wegdromen, maar aan de andere kant gebeurt er zoveel dat je soms aandacht tekort komt om al het moois te kunnen verwerken.

Het levert een plaat op die zich nauwelijks laat vergelijken met andere platen van het moment en die bovendien over het vermogen beschikt om je steeds verder en intenser mee te voeren in een ander muzikaal universum. Bijzondere plaat. Erwin Zijleman

Een aantrekkelijke en vooral elegante mix van een aantal stijlen die heerlijk in elkaar vloeien. Dat levert een boeiend album op dat volstrekt origineel klinkt. Schat in met de nodige groeipotentie. Erg gelaagd en daardoor geen album wat je na enkele luisterbeurten onder de knie hebt.

Dank zij de jaarlijstjes ontdekt. Een soort van retro 70s soul die mij doet denken aan Minnie Riperton. Heerlijk

Na maanden eindelijk eens in z'n geheel besluitend, en dit is zeker mijn meest indrukwekkende eerste luisterbeurt (of zeg maar gerust ervaring) van het jaar.
Ik beaam het dromerige 70's sfeertje en de soulvolle zang, maar het album is niet zo makkelijk te typeren. Er gebeurt een hoop. De instrumentatie van Joy bijvoorbeeld, of wat te denken van het prachtige Delphine? Om vervolgens licht te grooven in Mother Maybe.
Op zeker een aanschaf, en waarschijnlijk een favorietje van 2018.

Prachtig album - enorm bezield. Minnie Riperton is wat mij betreft ook een hele goede vergelijking - een heel uniek album en ik kan niet wachten op de opvolger