Joe Henderson - Inner Urge (1966)

El Barrio...

Is deze plaat vergelijkbaar met 'Page One'?

Ja hoor, zelfde tenor saxofonist

Ik waardeer hem iets hoger dan Page One vanwege de sfeer (donkerder) en door "El Barrio"

Ze hebben goed naar Coltanes "Olé" geluisterd, die jongens. Kan ook geen toeval zijn dat twee ervan (Tyner en Jones, net als op Hendersons vorige album) aan dat bewuste nummer hoogstpersoonlijk bijdroegen. Ook al is dit album (ook de rest dus) dan niet bijster origineel, wat doet het er in godsnaam toe met zulke vaklui die met zoveel hoorbaar plezier en gevoel deze fijne composities tot leven wekken? Wederom een hardbopfeestje van formaat!

Deze op vinyl aangeschaft. Jammer dat platen zo duur zijn want ik vind het zoveel mooier. Inderdaad een uitstekende plaat dit. Hardbop op zeer hoog niveau en wat een ritmesectie. De invloed van de modale jazz van Coltrane is inderdaad hoorbaar. Gelukkig is Henderson een unieke saxofonist en geen copycat.

Die eerste 2 nummers, geweldig, het dendert maar door in een ongelofelijk tempo, maar wel superstrak gespeeld. En voordat het je teveel wordt begint El Barrio en krijg je een welverdiend rustpunt voorgeschoteld, met een geweldig vloeiende intro van Joe zelf en een subtiel invallende Elvin Jones op slag. Mooi, mooi, mooi. Top plaat dit hoor.

Geweldig album, sinds vorige week ook op vinyl in huis, en hij heeft nog nauwelijks in de hoes gezeten.

Als ik nadenk wat me afhoudt van de maximale score, zou ik zeggen dat ik de A-kant van de lp nog nét iets mooier/ creatiever vind dan de B-kant, al zou je ook kunnen zeggen dat de A-kant zo belachelijk goed is dat bijna alles erbij zou verbleken. Want de B-kant is eigenlijk gewoon ook uit de kunst.

Uiteindelijk komen wel alle Blue Note-platen van Henderson op de vinylplank te staan, denk ik, maar toch ben ik begonnen met deze, vanwege de echt onovertroffen sfeer van dit album. Even duister als speels, bijna niet in woorden te vatten.

Deze is wel echt uitzonderlijk goed, maar eigenlijk is Henderson op Blue Note gewoon altijd raak inderdaad. En daarmee kun je elke plaat met een gerust hart aanschaffen.

Met: Joe Henderson (tenor sax), McCoy Tyner (piano), Bob Cranshaw (bass), Elvin Jones (drums)

Het wordt toch hoog tijd om hier eens een berichtje aan te wijden: wat is dit een kneitergoede plaat zeg. Even één advies aan een ieder die Henderson niet goed kent: je kun elke Blue Note van hem met een gerust hart kopen. Daar zit echt niets slechts tussen. Wel is de één nog beter dan de andere. Dit is één van de beste.

Wat je met Henderson krijgt: een uitdagende saxofonist die soms de grenzen van de bop op zoekt, experimenteert en vernieuwd maar tegelijkertijd nooit echt uit de bocht vliegt. Je kan zijn platen aanraden aan een beginnend jazz-liefhebber maar als doorgewinterde liefhebber blijf je hier ook naar terug grijpen. Aan iemand die Hank Mobley erg kan waarderen zou ik dit warm aanbevelen: het is allemaal net een tikje spannender maar je hoeft ook weer niet bang te zijn dat je iedereen uit huis jaagt.

De band op deze plaat is er natuurlijk eentje uit een droom. Interessant zijn de parallellen met Coltrane: Tyner en Jones maar ok de modale composities. Toch heb je geen seconde het idee dat dit een Coltrane plaat is. Dit is een echte Henderson Blue Note. Met het themanummer wordt het hele album direct stevig ingezet. Henderson's solo is briljant evenals de soepele noten van Tyner. Maar wie mij hier het meest opvalt: Bob Cranshaw. Toen ik de plaat zojuist weer even opzette dacht ik dat de bassist Richard Davis was of op zijn minst een net zo' n spannende. Cranshaw ken ik als een 1 uit een dozijn bassist die prima begeleid maar nooit heel verassend uit de hoek komt. Hoe hij hier de ruimtes en akkoorden van Tyner induikt echter, dat heb ik hem nooit eerder horen doen. Wat een topbassist

Maar fuck zeg het hoogtepunt is toch wel het hier al eerder genoemde en geroemde 'El Barrio'. Wat een dijk van een nummer. Henderson's eerste ietwat onheilspellende intro, dan de superette groove van Elvin Jones, Tyner's diepe akkoorden en Cranshaw's uitstekende begeleiding. De muziek wordt steeds intenser en intenser maar vooral die ontzettend diepe swingende groove! Als je toch aan iemand die niet van jazz houdt moet uitleggen wat er zo vet is aan jazz: El Barrio. Het samenspel, de swing, de compositie. Hoe Henderson speelt met het thema van Figaro en hoe je dat idee ook weer later bij Tyner terug hoort komen.

Ik hoop vooral dat ook de mumer's die zo af en toe eens jazz luisteren deze ook eens op gaan zetten. Kind of Blue, A Love Supreme het zijn briljante platen maar er waren zoveel meer muzikanten, legendes en helden. En zo veel meer vette platen. Wie niet vies is van de Blue Note sound met een pittige bite moet deze echt proberen!

Kijk, daarom ben ik een beginneling. Ik hoor zomaar wel Coltrane er in. Een beginneling die geniet, dat wel.

Ach de invloed van Trane is vaak niet heel ver weg in deze periode hoor, zeker niet met deze band. Dus als je gelijkenissen en invloeden hoort, dan is dat helemaal niet gek maar uitstekend gehoord Toch zijn de mannen wel heel makkelijk uit elkaar te houden (voor mij dan toch). Anyway: geniet ervan!

Erg lekkere plaat, kan ik nu al zeggen.
Ik kende Joe Henderson al een beetje maar kwam hem bij McCoy Tyner nogmaals tegen, en ben erg te spreken over zijn sound.

McCoy speelt hier ook op mee, alsook Elvin Jones, wat het samenspel ten goede komt. Deze is dan wel met bassist Cranshaw in plaats van Garrison, maar ik vind het altijd wel fijn als dezelfde muzikanten elkaar blijven opzoeken. Hier heeft McCoy een meer ondersteunende rol dan op The Real McCoy, waar hij zelf leider is, maar die plaat komt jaren later.

De composities zijn (op twee na) van Henderson en daar is ook niets op aan te merken. De spaanse invloeden in El Barrio zijn ook erg fraai.

Ik probeer er een mooi verhaal van te maken, maar ik gooi soms ook jaartallen en bezettingen een beetje door elkaar. Hoe dan ook, vind ik de serie platen van het Coltrane Quartet en alles wat daar omheen uitkwam (McCoy Tyner, Joe Henderson) erg de moeite waard.

Ik zou Joe Henderson niet direct in het Coltrane hoekje willen plaatsen, die connectie was maar van korte duur, hij heeft veel langer in het straatje van de Jazz Messengers gewoond en associeer Joe dus veel meer met een Kenny Dorham, Lee Morgan, Wayne Shorter en Horace Silver dan met Coltrane. Joe op Blue Note was al fantastisch goed, op het Milestone label heeft hij samen met Orrin Keepnews ook enkele parels uitgebracht, Power to the People voorop. Dat is van Henderson misschien wel mijn favoriete album.

Ik zal die laatste op de luisterlijst zetten.

Eén van mij favoriete platen is trouwens van Joe Henderson/Alice Coltrane

Heerlijk plaatje, met het '60-werk van Henderson zit je sowieso gebeiteld. Zoals hierboven reeds werd aangehaald/gesuggereerd, is Henderson niet de meest gekke saxofonist, maar zo garant voor kwaliteit dat je labels tekort komt om dit aan te geven.

El Barrio staat centrale op deze plaat, en dit is ook de meest in het oog springende compositie, wat mij betreft. Heerlijk swingend, wat een drive en groove ook dankzij drummer Elvin Jones en bassist Bob Cranshaw (vooral die laatste schittert hier wat mij betreft). Het lange titelnummer is ook een bescheiden klassieker, met Henderson op z'n best. You Know I Care neemt dan weer flink wat gas terug; het perfecte moment om even uit te blazen van het stomende El Barrio. Henderson soleert er nog wel op los, maar de andere bandleden houden zich hier veel meer op de achtergrond.

Misschien net niet van het niveau van A Love Supreme, dat ook in 1965 uitkwam, al scheelt het écht niet veel. Ik moet dan ook erg royaal zijn in mijn quotering.

4,5 sterren

Het leuke aan lp-hoezen is dat je ook weer wat leert, en ik leer hier nu dat 'You Know I Care' is geschreven door pianist Duke Pearson, waarmee Joe Henderson in 1963 al samenwerkte op een plaat van Grant Green. Deze plaat is opgenomen in 1964 met McCoy Tyner, die dat dan schijnbaar geen probleem vond.

Dat nummers van elkaar spelen en bij elkaar op elkaars platen spelen is echt een jazz-ding en vaak een interessante speurtocht. Leuk voor iemand als ik.

Ik doe bij deze plaat een halve punt erbij, want sinds ik deze op lp heb, draai ik hem wel echt erg vaak, en wat komt deze binnen ook, en dan ook met name de titelsong. Nondeju, wat een spektakel. Daar waar Joe op voorgaande platen (zoals Page One) nog wat terughoudend was, gaat hij hier wel echt goed los. Hij speelt hier met een kwartet dus de enige andere solist is pianist McCoy Tyner, die overigens ook wat mooie solo's krijgt, zoals op het opzwepende Isotope.

Dit is een plaat die je na het einde van kant 2 gewoon weer omdraait en omdraait en omdraait en...

El Barrio!