Nora Fischer & Marnix Dorrestein - Hush (2018)

Heerlijke plaat met allemaal (zeer) oude klassieke stukken van onder meer Dowand en Purcell, zeer eigentijds uitgevoerd met elektrisch gitaar van Dorrestein en de zang van Nora Fischer, die hoewel klassiek geschoold, hierbij folky aandoet. Het klinkt bijna alsof het een singer songwriter-album is. Ik kocht dit album van Nora zelf, nota bene in het Concertgebouw waar ze iets totaal anders bracht.
Deze moet zijn opvoering in het Concertgebouw nog meemaken. Het release-feestje van het album was in Paradiso Amsterdam. Dat zal toch wel de eerste keer zijn bij dit label .

Ik word steeds enthousiaster over de ontwikkelingen in de klassieke muziek; heb steeds vaker het idee dat dit het genre is waar de vernieuwingen in de muziek gaande zijn. Dit album is een treffend voorbeeld van wat er tegenwoordig kennelijk kan.

Het duo krijgt voor dit album de Edison Klassiek in de categorie De Ontdekking.
Zie Winnaars Edison Klassiek 2018 bekend - Edison Klassiek - edisons.nl
en Podium Witteman 11 november - NPO Radio 4 - nporadio4.nl

Vreemd dat ik deze cd bij de kringloop vond, want hij is nog niet zo lang uit. En het is zo specifiek dat ik niet kan voorstellen dat je deze zo maar koopt. Maar misschien uit nieuwsgierigheid en dat het dan toch niet is wat je verwacht. En dat kan goed met deze plaat uitgegeven door het sjieke klassieke label Deutsche Grammophon. Want het is niet alledaags wat Nora Fischer en Marnix Dorrestein laten horen. De puristen onder de klassieke muziekkenners zullen dit niet waarderen.
Nora Fischer heeft een aantal liederen uit de barok muziek uitgekozen en deze nummers naar gitarist Marnix Dorrestein gestuurd. Marnix vond de nummers op zich best mooi, maar vooral de uitvoering , het op een bepaalde manier brengen van de nummers veel minder, zodat hij toch al snel afhaakte. Beiden vonden dit jammer en dachten na hoe het zou klinken als deze nummers in deze tijd zouden uitkomen. Met enkel stem en gitaar. En zo veranderden door een complete metamorfose de nummers van Purcell, Vivaldi, Monteverdi, Dowland in een soort prachtig singer-songwriters genre. Heiligschennis voor de één, verrassend en gedurfd voor de ander. En daar hoor ik bij. Geen overdreven geschoold gezang, en zeer verrassend begeleid door Marnix Dorrestein, die puur op gevoel speelt.
Ze hebben er een Edison mee gewonnen, dus ook uit de klassieke hoek is hier wel waardering voor.
Dit album zou ook goed passen binnen ECM new series , maar mooi dat Deutsche Grammophon het uit heeft durven geven. Net zoals ze het album van Joep Beving hebben uitgegeven.