Cecil Taylor - Olu Iwa (1986)

Track 1 kent een fraaie opbouw. Op het moment dat je denkt dat het zo wel genoeg is zetten de heren er nog een tandje bovenop en zie je dat er pas 20 minuten opzitten en dat je nog 28 minuten te gaan hebt...

verbijsterend...maar geweldig mooie intense en prachtige muziek

(zal hier wel eens een cijfertje neerzetten maar Taylor valt eigenlijk buiten alle kaders )

Lelijkste cover ooit?

Neu, het kan echt erger.

Als er 1 ding is wat me aantrekt in jazz, dan is het wel de vrijheid die er heerst in het genre. Elk muzikaal regeltje dat bestaat kan en mag zomaar verworpen worden om compleet nieuwe muzikale grenzen op te zoeken en in die zoektocht daarnaar krijg je al vlug de mogelijkheid om te spelen wat je zelf wil horen, om te spelen volgens je gevoel, om met andere woorden muziek te maken die uit het hart komt.
En deze Cecil Taylor is zo iemand die de kunst om dat te doen, perfect verstaat. Zijn spel verbaast je, laat je genieten en verrast je ook door de complexiteit ervan ( of kunt u zijn huzarenstukjes op de piano zonder enige moeite naspelen misschien). Ik ben er dan ook van overtuigd dat ik nooit of te nimmer nog op een begenadigder pianist ga stuiten. De manier waarop hij opbouwt, de snelheid en intensiteit van zijn muziek, het gevoel,… Het is allemaal zo ongelooflijk mooi wat hij doet. Er zijn natuurlijk genoeg anderen die het niet met me eens zullen zijn, voor wie de muziek iets te heftig en krachtig is. Geheel onbegrijpelijk vind ik het ook niet, Cecil gaat een stuk verder dan menig ander muzikant. Hij is een durver, een vernieuwer ( een conquistador ook wel ), hij is de man met de ideeën die nog een stap verder gaat,… Soms resulteert dat wel in chaos moet ik toegeven maar ik hou er wel van. Hij is als een tornado die over je heen raast en je daarna met de brokstukken achterlaat. Zo kan ik de muziek misschien nog het best beschrijven want net als bij zo’n storm, weet je niet goed wat er gebeurt. De muziek overvalt je en is haast on(be)grijpbaar, je kan het volgens mij dan ook niet analyseren, gewoon ondergaan.
Behoorlijk misleidende cd ook wel, de heer Taylor staat vrolijk lachend op de hoes waardoor je je nog aan een gezellig plaatje zou gaan verwachten . En bovendien begint hij ook zo, de 1ste paar noten lijkt meneer Taylor gewoon in te strelen in plaats van te spelen. Je zou haast gaan denken dat Bill Evans achter de piano heeft plaats genomen. Maar niets is natuurlijk minder waar, wie verder luistert merkt dat wel…
Mij bevalt deze plaat dus wel. Ik ken buiten Agaetis Byrjun ( geen jazz maar wel even verbazend mooi) en Sympony For Improvisers geen enkele andere plaat die me zo wist te verassen, beroeren en omver blazen als deze.
Daarom dus een diepe buiging

Waar kan ik deze plaat verkrijgen - pindakazen of kopen maakt voor mij niet uit, zolang ik 'm maar kan beluisteren.