Sweet Okay Supersister - Spiral Staircase (1974)

zeker niet de beste supersister

Te flauw. Je hoort dat er een meesterband aanwezig is, maar het is waarschijnlijk de drugs die hier overheersen. De 'grappigheid' is aan het begin alleen nog storend, maar dat gaat zo het hele album door en laat nog zeer weinig ruimte over voor muzikaliteit. En het album duurt al zo kort; De flauwigheid laat het minstens 2 keer zo lang klinken...
Nee, ik kan dit niet echt goed vinden.

Deze is ook eigenlijk, een soloplaat van Sacha van Geest onder de naam Sweet Ok Supersister, ik zal eens kijken hoe dit aan te passen.

Goed nieuws, deze wordt ook opnieuw uitgebracht door Esoteric, net als de andere vier gewone Supersister platen. Met als bonustracks de single Coconut Woman/Here Comes The Doctor.

Nadat Supersister een jaar eerder al afscheid had genomen van Marco Vrolijk en Sacha van Geest, hielden Ron van Eck en Robert Jan Stips het in 1974 'definitief' voor gezien. Sacha zag de kans om een langer gedroomd project - een soloplaat rond een zelfgeschreven sprookje - op te nemen en hij werd hierbij bijgestaan door een keur aan muzikanten (waarbij een prominente rol was weggelegd voor Stips). Het album is zelfs eenmalig opgevoerd, in Paradiso, en de Los Alegres (die hier bij de bonustracks zijn genoemd) waren daar ook bij aanwezig.

Het is een aardig album, maar mij allemaal wat te melig. Die meligheid hoort zeker bij Supersister - sterker, dit album grijpt juist terug op de begindagen van de band - maar het is allemaal wel erg gedateerd en doet mijns inziens ook afbreuk aan de muzikale kwaliteiten van de band (wat indertijd voor Stips ook de aanleiding was om de focus echt op de muziek te leggen).

Een mooi muzikaal afscheid voor Van Geest, die zich daarna op zijn werk als vormgever zou storten, maar verder toch wel een voetnoot in de geschiedenis.

Deze plaat van de band onder leiding van Sacha van Geest, met behulp van onder andere Robert Jan Stips is een totaal ander verhaal dan 'Iskander'. Hier klinkt de band (als je al van een band kunt spreken) meer dan ooit als Gong (zelfs de hoes doet aan Gong denken). Zo slecht en vervelend als het in mijn herinnering was, is het zeker niet. Soms laat ik me teveel leiden door de gemiddeldes hier op Musicmeter, die eigenlijk geen goede graadmeter zijn.

Daarbij is minstens 'Dangling Dingdongs' een beest van song en helemaal zo gedateerd nog niet, heerlijk die trillende contrabas en die drumsolo.