Karen Jonas - Butter (2018)

Ik mag al een aantal weken naar dit album luisteren. De eenvoudige conclusie is dat Karen Jonas haar vleugels ver uitslaat en elke keer raak. Pracht album, opnieuw.

Echte country is mijn ding helemaal niet en dan heb je Karen Jonas of beter de zangstem van Karen Jonas. Als ze gaat zingen, ben ik vrij snel verkocht. Of dat nu in het jazzy titelnummer is of in een (country) ballad het maakt me bijna nooit uit.

Op Butter slaat Jonas haar vleugels echt uit en laat zich door weinig conventies tegenhouden. Samen met haar muzikale partner Tim Bray en co-producer Jeff Covert heeft ze een warm getint album gemaakt dat tekstueel de liefde voor haar kinderen en het bedrijven ervan, haar rock en roll kant en whiskey bezingt, terwijl muzikaal haar liefde voor verschillende muzieksoorten bedreven wordt. Dit samen zorgt voor een album dat laat zien dat mensen die gelukkig zijn ook een goed album kunnen maken. Hiervoor werd geregeld afgerekend met een voorbije relatie. Ook dat leverde prima albums op, maar wel eensoortiger.

Zo "gewoon" als het album opent, met een herkenbare country lick op de gitaar, zo gevarieerd is de rest van het album. Een aantal nummers slaat een totaal andere richting in. Stevige country rock, een Grace Slick geïnspireerd nummer, big band jazz, met een overeenkomst, al die nummers zijn raak. Eigenlijk valt één nummer uit de toon, het klassieke country nummer 'Mamma's First Rodeo'. Dat wordt zelfs niet gered door die stem.

Al sinds ik de The Parlor Soldiers (met Alex Culbreth) ontdekte, met dank aan erwinz, heb ik de muziek van Karen Jonas hoog zitten. Die lat ligt inmiddels weer een plaat hoger. De vraag is dan ook wanneer deze vrouw eindelijk doorbreekt. Een tweede wanneer ze eindelijk eens de oceaan over steekt.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

WoNoBloG: Butter. Karen Jonas - wonomagazine.blogspot.com

Het is allemaal wat frivoler dan de voorganger die mij beter ligt. De verscheidenheid aan stijlen is me iets teveel van het goede. Doe mij maar de meer traditionele liedjes als Mamma's First Rodeo. Hopelijk groeit ie na een paar luisterbeurten toch nog wat.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Karen Jonas - Butter - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Bij de naam Karen Jonas denk ik nog steeds aan de band The Parlor Soldiers, die in de begindagen van deze BLOG flink wat indruk maakte met een zeer memorabel debuut (en direct ook zwanenzang).

Karen Jonas heeft The Parlor Soldiers al lang achter zich gelaten en maakt inmiddels al een jaar of vier soloplaten. Met Oklahoma Lottery en Country Songs eiste Karen Jonas vol overtuiging een plek op in mijn jaarlijstje, waardoor ik heel nieuwsgierig was naar haar derde plaat.

Butter heb ik al geruime tijd in mijn bezit, maar gisteren verscheen de plaat dan eindelijk en mag ik er iets over opschrijven. Dat doe ik graag want de derde plaat van Karen Jonas is me inmiddels zeer dierbaar.

Op haar debuut bestreek de singer-songwriter uit Fredericksburg, Virginia, een breed palet binnen de alt-country, terwijl ze op haar tweede plaat ook aan de haal ging met, maar zich zeker niet beperkte tot de meer traditionele country. Op Butter slaat Karen Jonas nadrukkelijk haar vleugels uit.

De Amerikaanse singer-songwriter heeft inmiddels een druk gezinsleven (op haar Instagram zag ik de afgelopen jaren een aantal kinderen opduiken), waardoor vooral de kleine uurtjes werden benut voor het opnemen van haar nieuwe plaat. Het is te horen op Butter, dat vaak de sfeer van de nacht ademt.

Zoals gezegd slaat Karen Jonas op haar derde plaat haar vleugels uit. Flink wat tracks op de plaat zijn nog wel in het hokje alt-country te duwen, maar Karen Jonas schuwt op Butter ook uitstapjes richting countryrock, blues, soul, psychedelica en zelfs bigband jazz niet. Het maakt van Butter een verrassend veelzijdige plaat, maar een allegaartje is het zeker niet.

Los van de verschillende genres die de plaat bestrijkt, wordt er continu intens en gloedvol gemusiceerd en verder is er altijd de bijzondere stem van Karen Jonas. Qua bereik of techniek verricht de singer-songwriter uit Virginia ook dit keer geen wonderen, maar Karen Jonas beschikt over een stem die van alles met je doet. Ook op Butter kan ze weer zwoel verleiden, maar je ook diep raken met emotievolle vocalen, die zorgen voor een gevoel van gelukzaligheid of juist melancholie.

Butter is een plaat vol met buitengewoon aangename songs, maar luister wat beter en je hoort de intimiteit van de nachtelijke sessies en de klasse van Karen Jonas en de muzikanten die haar op haar derde plaat omringen. Zeker vergeleken met Country Songs klinkt Butter af en toe lekker lichtvoetig, maar steeds weer weet Karen Jonas te verrassen met prachtige accenten in de instrumentatie of met stembuigingen die de liefde voor haar muziek nog wat verder aanwakkeren.

Het is knap hoe de Amerikaanse muzikante hier en daar afstand neemt van de traditionele country, maar deze vervolgens ook weer vol kan omarmen in een tearjerker van het meest trefzekere soort. Het is een kwaliteit die maar weinigen gegeven is.

Karen Jonas moest met Butter opboksen tegen twee platen die mijn jaarlijstje haalden, maar toen ik de plaat een paar keer had beluisterd, wist ik dat ze ook dit keer een gewonnen wedstrijd speelt. Butter was me na een paar keer horen dierbaar en is inmiddels een plaat die me op de meest uiteenlopende momenten op de knieën krijgt. Karen Jonas is nog relatief onbekend in (alt)country kringen, maar laat wederom horen dat ze me de allerbesten mee kan. Erwin Zijleman

Toeval erwinz? Ook deze Karen Jonas komt uit Virginia, net als Neko Case waar wij het eerder vandaag over hadden. Hier kan ik de 4,5 sterren aanmerkelijk beter begrijpen. Inderdaad zeer gevarieerd, zonder onsamenhangend te worden, ook geen rare bliepjes en synths zoals bij Case. Dit is gewoon puur. Nee, Neko Case moet het zwaar afleggen tegen haar staatgenoot, wat mij betreft.

Daar ben ik het mee eens, maar ik vind de nieuwe Neko Case voor de afwisseling wel eens leuk.

Ik ga snel haar eerdere albums ook beluisteren. Heerlijke muziek, mooie stem en fijne flow in alle nummers.

Ondanks de fijne stem en de afwisseling is dit voor mij een brug te ver. Deze Country ligt me niet zo. Ik herken wel de klasse, maar ga niet stemmen.?

Goede zangeres,mooie stem maar de jazz georiënteerde nummers zijn niet helemaal mijn stijl.Desondanks een ruime voldoende voor Butter.My Sweet Arsonist en Gospel of the Road vind ik de beste nummers.

Lekkere stem. Dance With Me is het hoogtepunt van het album voor mij. Niet alle nummers vind ik interessant.