Jason Wells - Nine Hours (2018)

Een debuut is Nine Hours zeker niet, voor mij wel de eerste kennismaking met Jason Wells uit Frankfort Indiana. Wells kende een leven zoals zovelen in die regio en eigenlijk in de hele wereld leiden. Je gaat naar school, gaat werken in een fabriek die bij je past in de buurt en als je er niks aan doet dan haal je daar je pensioen.

De crisis die ook Indiana uiteraard niet onberoerd liet en de kanker die een einde aan Jason's vader maakte, waren voor Wells een signaal om wat van het leven te gaan maken, want voor je het weet is het voorbij. Sindsdien bouwt hij gestaag aan een carriere in de muziek. Hij heeft inmiddels in het midwesten een aardige reputatie opgebouwd met zijn buitengewoon sterke band. De ritme sectie bestaande uit Jeff Lageveen (drums) en Evan Grubbs (bas) vormen de basis waarop toetsenist Garry Smith en Jason zelf hun kunsten naar hartenlust ten toon kunnen spreiden. Smith en Wells "vechten" meerdere duels uit waarbij geen van beiden de neiging heeft te soleren om het soleren, waardoor de songs uitstekend overeind blijven. Van die songs is er werkelijk geen één die kwalitatief uit de toon valt. Die songs zijn stuk voor stuk allemaal uit de klassieke bluesrock school. Af en toe een beetje funky, af en toe meer richting echte rock. Daarbinnen moet je het zoeken. Is dat gebrek aan variatie op het eind niet wat te veel van het goede? Nee, in het geheel niet. De energie werkt tot het einde toe even aanstekelijk.

Nine Hours: een album dat niet mag ontbreken op de harde schijven van de bluesliefhebber.